d.
@edmdi
19 okur puanı
Mayıs 2020 tarihinde katıldı
Sonunda Michigan'dan ayrıldım ve çocuklarımızla New York'a döndüm. Bir akşamüstü karşıdan karşıya geçerken ağladığımı fark ettim. Ama gözyaşlarımın kaynağını saptayamadım. Sonbahar renklerinde bir sıcaklık hissettim. Kalbimdeki siyah taş, şöminedeki bir kömür gibi alev alarak sessizce attı.
Reklam
Sahip olamayacağımız şeyleri istiyoruz. Belli bir anı, sesi, duyguyu yeniden yaşamanın yollarını arıyoruz. Annemin sesini duymak istiyorum. Çocuklarımı çocuk halleriyle görmek istiyorum. Küçücük eller, çevik ayaklar. Her şey değişiyor. Oğlan büyüdü, baba öldü, kız benden uzun, kötü bir rüyadan dolayı ağlıyor. Lütfen sonsuza dek kalın, diyorum tanıdığım şeylere. Gitmeyin. Büyümeyin.
Puan vermedi·160 syf.·
1 saatte okudu
·Okunma: 02 Mayıs 2020 00:00
·2020 2. kitabı
