d.
@edmdi
19 okur puanı
Mayıs 2020 tarihinde katıldı
Ama sonunda Dumbledore’un ona anlatmaya çalıştığı şeyi anlamıştı. Ölümüne bir mücadeleye girmek için arenaya sürüklenmekle arenaya başın dik girmek arasındaki farktı bu. Kimileri belki de iki yol arasında pek bir şeyin değişmediğini söyleyebilirdi, ama Dumbledore biliyordu – ve ben de biliyorum, diye düşündü Harry, müthiş bir gurur duygusuyla, annemle babam da biliyordu – aralarında dünya kadar fark var.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Yirmi yaşındaydık ama önümüzde kucaklanması gereken bir hayat olduğunun farkında bile değildik. Gelecekten çok yaşadıklarımız önemliydi. Yaşadığımız her an bir anı olsun istiyorduk. Biz ordaydık, vardık, önemliydik.
“Kuşkusuz hepimiz geçmişimizle, kendimizin bulduğu ya da bizim için bulunan öykülerimizle varız, her şeyi bugün kadar yarın da yanımızda taşıyacağımızı biliyoruz, belki bizim arkamızdan ‘onun bir öyküsü yoktu’ diye konuşamayacaklar, gün doldurur gibi yaşayıp çekip gitmeyeceğiz bu dünyadan, ama hep aynı acıyı da sürekli bir yük gibi omuzumuzda taşıyamayız, gücümüz yok, kaldıramayız. Bazen hayatı, yaşadıklarımızı sadece eski bir şarkıyı özler gibi özlesek ve çok sevdiğimiz bir plak gibi özenle tozunu alıp pikaba yerleştirsek.”
“Hem zaten karşına doğru kişi çıktığında, o zaman kendine şimdikinden daha çok güveneceksin, buna inanıyorum ben. O yüzden yarım yamalak şeylerle yetinme. Bu dünyada tek başına yapacağın şeyler olduğu gibi iki kişi olmadan yapamayacağın şeyler de vardır. İkisini denge içinde yürütmek önemlidir.”
“Ama aralarında belirli bir mesafe bırakarak da insanlar birbirlerine yakın olabilirler, öyle değil mi?” diye soruyor Mari. “Elbette” diyor Takahaşi. “Elbette bu da mümkündür. Ancak bir insan için normal olan mesafenin bir diğeri için fazla uzak kaldığı durumlar da vardır.”