Emre
@ee__
1789 okur puanı
Mart 2020 tarihinde katıldı
Reklam
Neydi evvelki hâl-i münkesirim?
Yarı aç bir hayât-ı pür-halecân;
Gündüzün dâimâ harâb-ı ta'ab,
Gece bir meyyitâne hâb-ı ta'ab,
Ki bulur ıztırâp ile pâyân...
Buna katlanmışım, bakın, o zaman!
Şimdi hatta inanmıyor fikrim,
O kadar kahrolur mu hiç insan?..
Sayfa 181
Şimdi artık hayatı anlıyorum...
Eskiden her bakışta gözlerime
Ateşîn bir karartı akseyler:
"İşte, derdim, bu; işte ömr-i beşer
Sen bu zulmette böyle çarpınarak
Biteceksin, zavallı cism-i zelîl!"
Sen bu zulmette böyle müstağrak,
Aynı bir torba, bir yığın toprak;
Öyle toprak ki aç, susuz, cansız..."
Sayfa 180
Hep karanlık... Bu telâtum-geh-i bârân u zalâm
Ediyor kalbe karanlık, acı şeyler ilhâm:
Sanki dünya batacak, sanki kıyamet... Heyhât,
Böyle hep korkulu rüya doludur hâb-ı hayat!
Sayfa 173
Lâkin o devre geçti; bugün her sa'âdetin
Ben mâtem-i sükûtunu tutmaktayım, figân!
Hatta senin sa'âdetinin, sevgilim, inan
Hatta senin sa'âdetinin, anlıyor musun?
Âh ey medârı bende melâl ü meserretin,
Ettin mi zahm-ı kalbimi hiss, ağlıyor musun?..
Sayfa 172
Reklam