Bildiğim alıştığım içinde rahat ettiğim bir duygumu yitirmiş, yerine bilmediğim tanımadığım beni telaşlı biri yapacağı besbelli yeni bir duygu yerleşmiş, öte yandan eski duygumu geri alabilecek gücümün olmadığını anlamış ve kabul etmem gerekliliğiyle yüzleşmiştim.
Ne desem peki diyor. Herhangi bir çocuk gibi itiraz etmek, ağlamak, naz yapmak aklına gelmiyor. Belki bilmiyor. Öğretmedik. Henüz ilkokula başlamadığı için başka çocuklardan da görmedi. Acıyorum galiba.
Hayatın hayata sımsıkı kavuştuğu, rüzgârın yatağında çiçeklerin çiçeklere karıştığı, kuğunun tüm kuğuları tanıdığı bir dünyada bir tek insanlar kendi yalnızlıklarını inşa ediyorlar.
İç dünyaları insanların arasına ne büyük mesafeler koymuş ! Genç bir kızın düşleri onu benden ayırıyor, nasıl ulaşabilirim ki ona?