emine taş
@eeminetass
Mutsuz insan, kederine karamsarlık, sevincine kaygı katar. Gerçeğini doyasıya yaşayamaz. Çünkü kendine karşıdır.
Benliğini böylesine paylaşmak, bir diğer insana tutsak olmaktan çok farklıdır. Bu sevginin kendisidir. Gerçek anlamda sevgi, diğer insanları da kendimiz kadar sevebilmeyi içerir, kendimizden çok ya da kendi yerimize değil.
Sevgiden umudunu kesmiş bir insanda saldırgan eğilimler benliğe egemen olur.
İçinde yaşadığımız dünyanın zor bir alan olduğundan yakınarak zamanı tüketmek yerine, onu ve gerçeklerini kabul ederek savaşmak zorundayız.
Çevremizdeki olanakların sayısı aslında hiç de az değil. Ne var ki bunlar her zaman orada değiller. Onları “şimdi” değerlendirmezsek fırsatımızı kaçırmış oluruz. Çünkü insan, bir zaman tüketicisidir. Zaman insanı sınırlar. Ama çoğu insan, şimdi yapamadığını ileride yapacağı sanısındadır. Önündeki zamanı sınırsızmışcısına harcar. Aslında insanın en önemli yanılgısı da budur.