emine taş
@eeminetass
"Bütün dünya korkunç anılarla dolu; nereye baksam, onun yaşamış olduğunu ve benim onu yitirdiğimi görüyorum."
Büyük bir heves ve umutla başladığım bu kitap beklentilerimin de oldukça üstündeydi. Gurur ve Önyargı gibi bir hikaye beklerken sadece tek bir çift ile değil, aşkın her türlüsünü gözümüze sokarak bize heyecanla okutan Brontë, çok fazla ağlamama sebep oldu. Yaşadığı dönemin şartlarına göre insan üstü sayılabilecek bu romanı daha erken okumamanın pişmanlığı içindeyim. Hafızam keşke silinse de tekrar baştan okuyabilsem dediğim nadir kitaplardan oldu. Bu kitaba sıradan bir aşk romanı olarak bakanlara da ne kadar acıyorum. İçinize sindirerek, yavaşça ve acele etmeden, karakterleri hayatınızda bir yerlere koyarak okumanızı tavsiye asla etmem! Çünkü bir süre etkisinde kalacağım ve nasıl kurtulurum bilemiyorum.
Reklam
Öncelikle belirtmekte fayda var, dilini ağır bir dil zannettiğim için uzun zamandır okumayı ertelediğim bir yazardır kendileri. Ama hiç de anlaşılmayacak bir üslubu yok, örnekleme yapmak gerekirse Sabahattin Ali gibi bir dili var.
Kitaba gelecek olursam, birkaç öykünün birleşmesi olan kısa bir kitap. Odaklanmak konusunda çok zorluk yaşadım. Anlatımı akıcı olsa da olaylarla cümleleri bir türlü bağdaştıramadım. Yazarın ne anlatmak istediğini pek anlayamadım çoğu hikayede. Açıklama kısmında düşünceleri değil hayatın kendisini ele almış bir yazar olarak bahsediliyor Sait Faik'ten. Belki bende bir problem vardır bilemiyorum ama birtakım anlamsızlıklar var. Eğer okuyacaksanız çok yoğun bir dikkat vererek okumanızı tavsiye ederim.
Öncelikle, ilk defa 15 yaşımdayken okuduğum bu kitabı 20 yaşımdaki ben ile tekrar okuduk. 5 yılda bir insan ne kadar değişebilirse kitaptan aldığım fikirler, edindiğim düşünceler de bir o kadar değişti. Yıllar önce altını çizdiğim yerler ile yıllar sonraki çizdiğim yerler o kadar farklı ki... 15 yaşındaki Emine hiç olmayacak yerlerin üstünde durmuş, kafa patlatmış. 20 yaşındaki ise okuduğu her cümlede farklı keşifler yaptığını düşünüyor. Yıllar geçmesine bakmayın, insanlar gibi bu kitap da kendini her daim geliştiriyor. Sayfalarında gizli anlamlar barındırıyor. Bakalım 25 yaşındaki Emine ne gibi anlamlar bulacak bu kitapta.
Asıl ölen, ölen miydi yoksa hayatta kalan mı?Edebiyat
Şimdiden söylemeliyim ki spoi vereceğim galiba. Şu zamana kadar okuduğum onlarca kitap arasından en beklenmedik ve beni en sarsan kitap kendileri. Başta hikayesi sıradan gibi görünse de yazış tarzından sonuna kadar heyecanla okudum. Sonu büyük bir belirsizlikle okuyucuya bırakılmış olsa da yazarın hissettirmek istediği şeyler çok iyi anlaşılıyor. Kitapta geçen "asıl ölen köpekti" cümlesi bu kitabı aslında özetliyor. Bu cümle bir şiirden alıntı ve şiirde; bir köpek tarafından ısırılan adamın ölmesi beklenirken köpeğin trajik şekilde ölmesi anlatılıyor. Burada hangi karakterin köpek hangisinin ısırılan olduğuna ise biz okuyucular karar veriyoruz. Benim kanaatimce Walter (aldatılan eş) kendisini bu köpek yerine koyuyor. Isırdığı kişi ise eşi Kitty. Eşini sevgisi, intikam duygusy ve gururuyla ısırdığını düşünen Walter, onun kirli kanından zehirleniyor ve ölüyor. Isırılan kişi ise ölmesi beklenirken yaşıyor çünkü yazar, onun ölerek okuyucunun gözünde kahraman olmasını istemiyor zira o da haketmiyor. (Eğer pecesini indirme arayışında olarak ölseydi hiç kuşkusuz bu kitabın kahramanı olabilirdi) Ama yazar onu yaşatarak Walter'ın affına ve sevgisine, ne de mutlu bir hayatı ona yakıştıramayacak kadar nefret ediyor Kitty'den. Bu yüzden de daha doğmamış, babasının kim oldugu belirsiz bir çocuk kalıyor kitabın sonunda. İlk bakışta sonu okuyucuya bırakılmış gibi görünse de yazarın nasıl bir son getirdiği anlaşılıyor. Kitty'nin yazarın gözünde nasıl biri olduğunu anlıyoruz kitabı okudukça. Aynı zamanda yazar bu gururlu ve aşık köpeği o kadar seviyor ki onu ne yaşamı boyunca süreceği mutsuzluğa ne de aldatılan eş olarak utanç içinde ölmesine müsaade ediyor. Walter için hazırladığı son o kadar dokunaklı ki herkesin gözünde bir kahraman olarak, olması gerektiği gibi ölüyor. En güzel
Şiirlerine hayran olduğumuz yazarımızın öykülerinden oluşan bu kısa kitabı okumaya başlarken fazla ümitliydim. Sorun şu ki hikayelerin konularına çok adapte olamadım ve sıkılarak okuduğumu belli etmek isterim. Hikayelerin sonları ise büyük bir bilinmezlikle ve sonu gelmeden bitmesi beni biraz hayal kırıklığına uğrattı. Sanki sayfalar dolu görünsün dermişcesine yazılmış hikayelerin derlemesi olduğu düşüncesindeyim.
