ne kaldı ki elinde
bahar diye?
bir kan gülü,
bir beyaz zambak.
Sayfa 24
kaçak varlıklar halini almış bizlerle gugukkuşu arasında öyle bir yakınlık var ki pek görünmeyen ya da tanımlanamayan kül rengi bir şekil halinde göz önünden geçen bu kuşun iç burkan ötüşü upuzun bir ürpertiyle yankılanıyor bizde.
parçalanmışız tanıma açlığıyla tanımış olmanın umutsuzluğu arasında. arının iğnesi can yakmaktan vazgeçmiyor, biz de umudumuzdan.
Sayfa 87
şiir, arzu olarak kalan arzunun gerçekleşmiş aşkıdır.
Sayfa 65