Kendim olmazsam onların olmamı istedikleri biri oluyordum ve onların olmamı istedikleri o insana hiç katlanamıyordum...
İçim Galata kulesi, taş taş üstünde..
Tahammül sınırım çoktan aşıldığından beri insanlarla daha az görüşmeye, hislerimi açmamaya ve tuğla tuğla duvar örmeye başladım. Beni sıkıntıya sokacak insanları ve durumları elimin tersiyle ittim, pişman değilim.
"Bir saniyede dünyanın çevresinde en fazla sayıda dönüşü tamamlayan şey elektrik değil, acıdır. Hissetmediği şeyleri anlamayanların kulağına küpe olması için.."
Sonra çıkıyorsun dışarı,
bakıyorsun güneş hala tepede.
Yıllardır kurduğun cümleyi, bilmem kaçıncı kez yeniden kuruyorsun; "Ne yapalım, kısmet değilmiş.."
Daha kaç yıl yaşarım,
kimlerle tanışırım,
kimlerle karşılaşırım,
kimleri unuturum bilmiyorum ama
bildiğim tek bir şey var;
" Benimle ağlayanı asla unutmam."