Benefşe
@efatma
“Arkamda ve yanımda güçlü surlar vardı sûrelerden.” (Sezai Karakoç)
İzmir, Bornova
1823 okur puanı
Mart 2019 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Bu kitabın tavsiyesini çok almıştım. Okumayı zaten düşünüyordum ama en son biri kitabı tavsiye ederek dedi ki "Beni aynı anda bu kadar güldüren ve ağlatan çok az kitap olmuştur." Kitabı okurken bu yorumu hatırladım hep ve hak verdim aynı hislerle.
Bu hatıraları yaşadığı Bursa'daki sürgün hayatına, henüz yayımlanmamış olan bir broşürün sebep olması insanı üzüyor. Ki bu broşür tam metin olarak kitabın sonuna eklenmiş. Okuyunca insan daha çok anlıyor, daha çok üzülüyor haksızlıklara.
Kitabın sonuna sürgündeyken yaptığı mektuplaşmalar da eklenmiş. Bu kısmı benim ilgimi hatıralar kadar çok çekmedi. Ama iyi ki okudum bu kitabı. Kullandığı kelimeler ayrıca okuma zevki yaşattı bana. Herkese acizane tavsiye ederim.
Kitap, ruhun yedi arayışına değiniyor ve bunları tek tek inceliyor. Bugüne kadar okuduğum Caner Taslaman kitapları içinde dili en sade olanı diyebilirim. Çok basit gibi görünen gerçekleri bile çarpıcı bir dille anlatıyor. Okuduğumda etkilendiğim bir bölüm var buna örnek göstermek istediğim. İnsanın kendini nasıl aldatabildiğine dair bir örnek:
"Ölümü sıkça ötekilerle ilgili bir olgu olarak değerlendiririz. Dedemi kaybettim oysa onu çok seviyordum, annem ölürse yıkılırım gibi. Hatta, "Tüm insanlar ölüyor elbette ben de bir gün öleceğim" diye konuştuğumuz birçok zaman bile, ölümü benim başıma gelecek bir olgudan ziyade sanki öteki ile ilgili bir olgu olarak değerlendiriyoruzdur."
Bu hayatta gerçek anlamda neyi önemsemeliyiz? Bu hayatı nasıl yaşamalıyız? Bunlar gibi soruların cevabını bulmaya çalışan bir kitap. Okuyanlara katkıda bulunacağını düşünüyorum. Keyifli ve faydalı okumalar.
"Kendi yüreğinle yarışırdın sen"
Acısıyla, tatlısıyla, başarıyla, yenilgiyle, dostlukla, düşmanlıkla dolu hayatını şiirsel bir dille anlattıktan sonra sonsöz niyetine yazdıklarıyla özellikle üzerinizde izler bırakacak bir kitap.
Şöyle derken ne kadar da haklı:
"Schopenhauer'in çayırda otlayan kuzuları gibi neşe içinde sıçrayıp zıplamamızı sürdüreceğiz bir süre daha; hem de yandan bizi süzmekte olan, hangimizi seçeceğine karar vermeye çalışan kasabı fark etmeden ya da yok sayarak."
Hayattan öğrendiklerini sıralarken söylediklerinden biri de şu:
" Nâzım'ın 'ölürken zeytin ağacı diken adam' örneği gibi, başkalarına yararı dokunacak şeylerin, en önemli hazine olduğunu öğrendim."
Ve bir şey daha öğrendiğini söylüyor şu hayattan ki bence de çok değerli:
"Aşk imiş her ne var âlemde" dizesinin ve 'Sevda sevda derler behey erenler/ Bilmeyene bir acayip hal olur' dizelerinin derinliğini öğrendim."
Ve şunu öğrendiğini söylüyor:
"Bilgeliğin bilgiden çok daha önemli olduğunu yüreğimin derinliklerinde duydum."
Bir genel kültür kitabı gibi dolu, şarkılar, yazarlar, ülkeler, fikirler hakkında ilginç bilgiler var. Sohbet konusu açabileceğiniz keyifli bir kitap. Başlığını aldığı şarkısı gibi kitabı da sevdim. Ne güzel söylemiş "Sevdalım Hayat" diyerek...
youtu.be/tEUxySlvSlU?si=...
İkinci kez okuduğum ve hiçbir zaman rafa kaldırmayı düşünmediğim, sürekli masamda durmasını istediğim, içinde unutulmaya müsait ama unutulmaması gereken bilgilerin olduğu bir kitap benim için. Tavsiye ediyorum, çok etkili. Yazarına teşekkür ediyorum.
"İşte asıl hikaye o be!"
Sait Faik' Abasıyanık'ın hayatın içinden anlattığı hikayelerinin olduğu küçük bir kitabı.
Kitabın arka kapak sayfasında da bir kısmının yazılı olduğu, Oktay Akbal'ın bir anısını paylaştığı bölümle son buluyor kitap. Ve bence bu anı kitaptan ne bekleyebileceğimiz hakkında güzel bir fikir veriyor. İşte o bölüm:
Sait Faik, Oktay Akbal'a sorar: Haydi, mademki hikayecisin, şu kahvede ilk gözüne çarpan nedir, söyle bakalım? Baktım üç dört kişi oturmuş kağıt oynuyor, kahve içiyor, duvarda birtakım basma resimler... İran şahının, Atatürk'le resmi falan. Bu resimleri belirtirim dedim.
Kızdı birden, Ulan! dedi, o kenarda tek başına oturan ihtiyar sakallı var ya? İşte asıl hikaye o be?