Efe Can Koral
@efecankoral
Maliye Teorisi Yüksek Lisans
Ardahan
İzmir, 7 Eylül 1993
852 okur puanı
Şubat 2019 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
"İnsanı sevdiği yaralar."
Victor Hugo, bu romanında betimlemeleriyle adeta Yaşar Kemal’e rahmet okutuyor.
Ahtapotun, Gilliatt'ın bedenini sarmasını biraz da cimri davranarak sekiz sayfaya sığdırmış. Ahtapotun fizyolojik yapısını, çeşitli kültürlerde ahtapot figürünün neyi temsil ettiğini, mitolojik önemini; nasıl piştiğini, ızgara, haşlama ya da salata olarak servis edilebileceğini anlatmadan geçmemiş, sağ olsun. Ancak Gilliat’ın büyük bir cesaret ve zekâyla onu bıçakla öldürmesi bir sayfa ya sürdü ya sürmedi.
Hikâyeye geçecek olursak; Gilliat bir sevda uğruna koca gemiyi kurtardı. Fakat, Deruchette rahiple birlikte gitmeyi seçti. “Deruchette’in yaptığı da iş miydi yani şimdi?” diyecek olabilirsiniz. Hatta Deruchette'e kızmak isteyebilirsiniz ama kızamazsınız da.. Bir kızın eşya gibi ödül olarak ortaya konması, onun da hiç kimseyi ve hiçbir şeyi umursamadan kendi yolunu tercih etmesi takdir edilesi. Normlara da sessiz bir başkaldırı aslında. Çünkü zor olanı yaptı. Hak vereceksiniz ki, Victor Hugo'nun çizdiği tablolar tam da bunu amaçlıyor aslında. Diğer romanlardaki gibi tek boyutlu kahramanlar ya da kötü karakterler yok romanlarında. Hayatın karmaşıklığı içinde kararlar alan insanlar sunuyor hep bize.
Gilliatt’ın fedakârlığı ise romanın trajik doruk noktasıydı. Gilliat, sevdiği kadını elde etmek için değil, onun mutluluğunu sağlamak için çabaladı. Her yiğide nasip olmaz. Klasik “aşık” figüründen çok daha fazlasıydı. Onurlu, adanmış ve duygularının ötesine geçebilen biri.
Güle güle Martin Eden'in büyük kankisi, güle güle..
Reklam
Japon Haydar Dümen
Kitabın yarısı memeden oluşuyor. Yok memeleri dolgunmuş, yuvarlak yuvarlak portakal gibiymiş, yok giydiği t-shirt memelerinin sıcaklığını belli ediyormuş, yağmur yağarken memeler adamın yüzüne yüzüne göz kırpmış. Diğer yarısı da "kendisinden yaşça büyük bayan arkadaşı" tamlamasından.
Survivor Turabi bir kitap kaleme alsa, kesinlikle bu eserden daha derin bir içeriğe sahip olurdu.
Kitabı bitirdiğimde hissettiğim huzuru hiçbir kelimeyle anlatamayacağım.
Mutluluktan lokma döktüreceğim.
Ben ziyan oldum, başka ocaklar da sönmesin.
İyi okumalar dilerim.
Öncelikle suşi ve origaminin diyarı Japonya’dan selamlar.
Son derece kötü kurgulanmış bir kitaptı. Basit bir dille yazıldığı için kolay okundu. Fakat bende hiç heyecan uyandıramadı.
Kurulan zaman yolculuğu sistemini çok sınırlı buldum. Yalnızca böyle bir kitap yazabilmek için uydurulmuş kurallar bütünü gibi. Çok sıradan. Yaratıcılıktan Pendik-Silivri arası kadar uzak.
Kendimi hiçbir karaktere de yakın yakın hissedemedim.
Orijinali tiyatro oyunuymuş. İyi bir sanat yönetimiyle fena olmayabilir ama kitap versiyonu çok sıkıcı.
Ölmeden önce okunmaması gereken kitaplar listemize eklendi.
Keşke mutlu olsaydın Gaza.
Hakan Günday’ın, romanların sonunu bağlayamama hastalığı bu romanda da devam etmiş.
Sizi muhteşem bir başlangıçla karşılar, etkilenmemek mümkün değildir. Bir de bakmışsınız ki, kitabı elinizden bırakamayacak hale gelmişsiniz. İçinizdeki merak dürtüsünü uyandırır, birkaç sayfa daha okumalıyım, biraz daha dersiniz, uykulu gözlerinize merhamet etmeden.
Ama sonra eserin yavaş yavaş yavanlaştığını fark edersiniz. Yazarın yazma hevesinin bir anda kaçmış olduğunu düşündürür okuyucuya.
Baştaki heyecanını yaza yaza yitirmiş de kafasında öyküyü bitirmek istiyor gibi hissettirir, misafirliğe gittiğiniz bir evde, sizden kalkmanız istenmiş gibi.
Akıl hastanesi bölümünden sonra kopuyor roman. Linç bölümü ve sonrası zaten hezeyan.
Böylesine güzel bir başlangıca yazık oldu.
Bazı insanlar iyi başlangıçtır, sıkılırlar sürdüremezler.
Umarım kısa zamanda bu problemini çözer, biz de güzel Hakan Günday kitapları okumaya devam ederiz.
İyi okumalar dilerim.
Mathea yorma kardeşim.
Mini bir karın ağrısı.
Bomboş, derinliksiz, anlamsız ve alakasız bir ton şey.
Yazar aforizma kasmaya çalışmış ama İskandinavlar o kadar güzel hayatlar yaşıyorlar ki, hüzünleri bize geçemiyor, çok bayağı kalıyor.
Bütün kitapta kendini yalnız hisseden, varoluşunu sorgulayan, kaybetmiş bir kadın karakteri mi anlatmaya çalıştı yoksa bu karakterin asıl problemi sosyal hayata uyum sağlayamamak mıydı, ruhuna giremediğim için onu bile anlayamadım.
Şaşırdığım nüans ise herkesin bu kitabı baya bir beğenmesi oldu. Hepiniz mi sevdiniz bu kitabı arkadaş?
Zaten biz bu arenaya gerçekleri konuşmaya geldik, ziyanı yok :)
Ölmeden önce okunmaması gereken kitaplar listeme bir kitap daha ekledim.
Reklam