Düşündükçe düşünüyor,
Düşledikçe düşüyorum.
Kendi benliğimi, varlığımı en iyi bu dizeyle anlatabiliyorum. Kendimi, en iyi anlattığım dizem bu.
Düşünündükçe düşünüyorum; sonu gelmiyor düşüncelerimin,ardı arkası kesilmeyen, yüklerle dolu kocaman, ufuğa kadar uzanan bir yük treni. Bu tren yol alıyor ve almaya devam da edecek. Düşünüyorum, bunun yanı sıra düşlüyorum; gelecekteki beni, insanlığı sürekli düşlüyorum fakat düşüyorum. Evet, düşüyorum, kaygıya, umutsuzluğa, karamsarlığa ve yavaş yavaş hiçliğe. Camus'nün dediği gibi "Her birey intihar edip hiçliğe kavuşmak istemiştir. Hiçlik, arzulanandır.". İntihar ediyor her gece düşlerim, yatağımın ucundan atlıyorlar kayalıklara çarpa çarpa kayboluyorlar gecemin deryasında. Bu gece de böyle olacak, her gece olduğu gibi bir horozun ötüp, güneşin doğmasıyla son bulacak.