Kaybım var
Giden herkese saygımdan
Susup efkâra daldım bak
Yine dertlerim omzumda
Aksın kan
Tüm şerlere hayrım var
Kimse Sana Benzemiyor
Hiç bir çiçek bahçesi
Güneş,ay,deniz.
Ve baktım
Hiç bir kitap
Seni yazmamış henüz
İlk kez bir duam
Bayram hatırına
Kabul gördü yanlışlıkla
Seni göremedim,utancımdan
Yalnızca kalbimde
Yalnızca beynim de olsan
Tedbir alırdım bu acıya inan
Sen kontrol edemediğim
Sen hiç bilmediğim bir yerimde büyüyen
En fidan
En ince
En narin dalımsın
Seni üzdüğüm yaftası
Dururken kalbimin üzerinde
Ehemmiyeti olmuyor sana duygularımın
Sonsuzluğa taşıyacağım kimse bilmeden
Seni her gördüğüm de tonlarca kahve içmiş
Yerinden çıkacak bir kalbim oluyor
Ya öleceğim diyorum bakarken gözlerine
Anlamasınlar diye,dayanıyorum
Nafile namazın hoşluğu
Nafile sevmenin perişanlığı oluyor
Sonra efkara boğan şarkılar başlıyor
Gündüzün gürültüsü çekilirken evlere,
Bir başka can gelir bu yorgun şehre.
Sokak lambaları sarı bir hüzün diker,
Kaldırımlar yalnızlığın resmini çizer.
Vitrin camlarında asılı kalır gölgeler,
Kimi bir rüyaya, kimi efkara gider.
Uzaktan bir tren sesi böler sessizliği,
Rüzgar fısıldar geçmişten gelen gizemi.
Pencerelerde tek tek sönerken ışıklar,
Karanlıkta parıldar o eski anılar.
Bu şehir geceleri bir şair olur aslında;
Her köşe başında bir şiir yazar, anlayana...