ef
@eflatonik
kalbin ağır; elin göğsünde
her atışta geçmişin
gömüyor kendini
–derine.
7 Eylül
19 okur puanı
Ocak 2020 tarihinde katıldı
Beyaz Baba
Tren geçti geçecek. Yüz, bin mayının döşendiği kocaman bir tarlanın orta yerindedir. Şanson ola da, kar, fırtına olmıya. Günes vurmıya, babay görecek gözlerine. Hava hoş. Hava zümüt gibi buralarda, Şehmuz emmi. Nasıl düşmüşse toprağa öyle durur babay yavru. Çürümüş, toprak olmuş sanma. Duyduğumuz, pervanesi tepede uçakla kireç dökmüşler üzerine. Beyazdır babayın rengi.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Bu anlamda entellekt ve gerçek benlik, akıl ve sezgi, Ben ve Ben-olmayan arasında bir zıtlık vardır. Bir farkındalık durumuna eriştiğimiz zaman sezgisel olarak biliriz ki, olduğumuz şey, olabileceğimiz şey değildir.
İnsan ızdıraplarından fazlasıdır. Yeri geldiğinde ızdıraba tahammül ve kadere/kaçınılmaz olana rıza göstermek de insanın olgunluk yürüyüşünde bir basamak olabilir.
Anna, Vronskiy’e hep aynı şekilde bakarak ve yaprağı tutan elinin giderek daha çok titrediğini hissederek, “Evet, bunun önemini anlamayacak olursa onu affetmem. En iyisi söylememek, neden deneyeyim ki?” diye düşündü.
— Tanrı aşkına! –diye yineledi Vronskiy Anna’nın elini tutarak.
— Söyleyeyim mi?
— Evet, evet, evet...
— Hamileyim, –dedi sesizce ve ağır ağır.
— Ne o, yeni bir şey mi var yoksa? -diye sordu Levin.
— Var birader! Ossian tipi kadınları bilirsin... hani şu rüyada görülen kadınlar... Bu kadımlar gerçekte de var... ve müthişler. Kadın öyle bir şeydir ki, sen onu ne kadar incelersen incele, hep yepyenidir.
- O zaman en iyisi incelememek.
— Hayır. Bir matematikçi, zevk, gerçeği ortaya çıkarmakta degil, onu aramaktadır, demiş.
Levin bir şey söylemeden dinliyordu, ancak bütün çabalarına karşın arkadaşının ruh dünyasına bir türlü giremiyor, onun duygularını, böylesi kadınları incelemenin
güzelliğini anlayamıyordu.