ef
@eflatonik
kalbin ağır; elin göğsünde
her atışta geçmişin
gömüyor kendini
–derine.
7 Eylül
19 okur puanı
Ocak 2020 tarihinde katıldı
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Bu anlamda entellekt ve gerçek benlik, akıl ve sezgi, Ben ve Ben-olmayan arasında bir zıtlık vardır. Bir farkındalık durumuna eriştiğimiz zaman sezgisel olarak biliriz ki, olduğumuz şey, olabileceğimiz şey değildir.
İnsan ızdıraplarından fazlasıdır. Yeri geldiğinde ızdıraba tahammül ve kadere/kaçınılmaz olana rıza göstermek de insanın olgunluk yürüyüşünde bir basamak olabilir.
Anna, Vronskiy’e hep aynı şekilde bakarak ve yaprağı tutan elinin giderek daha çok titrediğini hissederek, “Evet, bunun önemini anlamayacak olursa onu affetmem. En iyisi söylememek, neden deneyeyim ki?” diye düşündü.
— Tanrı aşkına! –diye yineledi Vronskiy Anna’nın elini tutarak.
— Söyleyeyim mi?
— Evet, evet, evet...
— Hamileyim, –dedi sesizce ve ağır ağır.
