İnsan ızdıraplarından fazlasıdır. Yeri geldiğinde ızdıraba tahammül ve kadere/kaçınılmaz olana rıza göstermek de insanın olgunluk yürüyüşünde bir basamak olabilir.
Anna, Vronskiy’e hep aynı şekilde bakarak ve yaprağı tutan elinin giderek daha çok titrediğini hissederek, “Evet, bunun önemini anlamayacak olursa onu affetmem. En iyisi söylememek, neden deneyeyim ki?” diye düşündü.
— Tanrı aşkına! –diye yineledi Vronskiy Anna’nın elini tutarak.
— Söyleyeyim mi?
— Evet, evet, evet...
— Hamileyim, –dedi sesizce ve ağır ağır.