Korkunç olan ne tam olarak hayattaydım, ne de kendimi tam olarak ölü görüyordum. Yaşayanların dünyasından atılmış yokluktan ve ölümün getirdiği huzurdan medet umuyordum.
Hazanda bir gün
elimde sigaram..
Dalmışım asude düşlere buğulu cam önünde
Ve kulağıma gelen ezan sesleri
Ne de garip bakıyor tavandaki örümcek bana
İsyan etmek geldi içimden birden
Asice avazım çıktığı kadar nara atmak..
Yalnızlığımı hıçkırmak istedim karanlığa
İçimdeki özlemi özledim..
Hasretim sana ölüm...
Doğru yoldan sapmak bir insan için ne büyük aptallık! İnsanın tek gereksinimi güçlü bir vicdan! Böylece tüm dünyaya kafa tutabilir ve sana müdahale etmeye çalışanlara cehenneme kadar yolun var diyebilirsin.