Bütün hayatını düşünerek kendi huzurunu kaçırma. Başına gelmesini beklediğin çeşitli sıkıntıları hep birden getirme aklına. Yine de her fırsatta şunu sor kendine: "Bunda dayanılmaz ve katlanılmaz olan ne var?" Çünkü itiraf etmeye utanacaksın. Sonra geçmişin veya geleceğin değil sadece şu anın sana acı verdiğini hatırla. Bu andaki acı da onu sınırlandırdığın takdirde iyice küçülecektir. Zihnin bununla bile başa çıkmayı beceremiyorsa azarla onu.
Dışarıdan kaynaklanan herhangi bir şey yüzünden acı çekiyorsan; seni rahatsız eden aslında acının kendisi değil, onun hakkındaki kendi yargındır. Bu yargıyı şu anda ortadan kaldırmaksa senin elinde. Ama kendini mizacında acı çekmene neden olan bir şey varsa seni fikrini değiştirmekten alıkoyan kim? Sana doğru görünen belirli bir şeyi yapmadığın için acı çekiyorsan da neden sızlanmak yerine eyleme geçmiyorsun? Ya önünde aşılmaz bir engel varsa o zaman üzme kendini çünkü başarısız olmanın sebebi sen değilsin ama bu yapılamazsa yaşamanın da mı anlamı kalmıyor? Öyleyse istediğini başarmış ve karşısına çıkmış tüm engellerle de barışmış bir adam gibi ayrıl yaşamdan.