Başka bir deyişle hala insanların neyi neden yaptığını anlamadığımı söyleyebiliriz. Korkarım ki benim mutluluk anlayışım ile diğer herkesinki birbirine tamamen zıt düşüyor. Bunun getirdiği endişe; uykularımı kaçırıyor, beni acı içinde kıvrandırıyor, aklımı kaçıracak gibi oluyorum. Ben mutlu muyum? Daha küçücük bir çocukken bile herkes bana ne kadar şanslı olduğumu söyleyip duruyordu. Ama ben kendimi cehennemin ortasında gibi hissediyordum. Bana şanslı olduğumu söyleyen herkes, benden kıyas kabul etmez derecede daha mutluymuş gibi görünüyordu...
Giyotin en acısız ölüm şekliymiş...Oysa bedensel acı, ruhsal acının yanında hiç kalır... Belki günü geldiğinde, zavallı bir insanın bu son sözleri, payına düşeni yapacaktır.