Aklımı oynatmak pahasına,kendime defalarca telkinde bulundum,insan bir kez olsun,bir an olsun aptalca davransa ne olur sanki diye.Ama fazlasıyla belirsiz sözcük olan vicdan denen şeyden kaçamıyorsunuz.
“Yeryüzündeki hiçbir şey;bir insanın çaresizliğini,kendisinden böylece vazgeçebileceğini,canlı bir ceset haline geldiğini bu hareketsizlik kadar sarsıcı bir biçimde dile getiremez.”
Hiçbir heykeltıraş,hiçbir şair,ne Michelangelo ne de Dante,son ümitsizliğin jestlerini,kendini sağnak halinde yağan yağmura teslim etmiş,kendini korumak için parmağını bile oynatamayacak kadar kayıtsız ve yorgun olan bu yaşayan insan kadar güzel hissetmeni sağlayamazdı.
...bir insanın bir kerecik mantıksızca davranmış olmasından ne çıkar ki?
Onun aynası,onu arzulayan erkeklerin ışıldayan gözleri olmuştu.Güzel olduğunu kazandığı zaferlerden ,geçirdiği ateşli gecelerden bilirdi.Yalan söyleseler de onlara inanmıştı,çünkü onların gücüne güvenmesi kendi kudreti demekti.
Ama şimdi böyle aşağılandığına göre kimdi artık o?