nida
@einzelgaenger
74 okur puanı
Temmuz 2018 tarihinde katıldı
10/10
2025 8. kitabı
uğultulu tepeler'in daisy jones and the six vibe'ında yazılmış buz pateni konulu, çarpık ilişkiler, aşk, ihtiras ve hırs dolu romanı... bi kitaptan daha ne isterim ya 10/10
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
8/10
2023 19. kitabı
queen charlotte dizisiyle yaklaşık %80'i falan birebir aynı, kelimesi kelimesine. artı olarak karakterlerin gerçek duygularını okumuş olduk ki benim için çok önemliydi özellikle george'un iç dünyası:( yani muhtemelen dizisi olmasa da kitabı severdim ama ne yalan söyleyeyim india ve corey'ninki öyle bir performans ki hiç hayal gücümün ulaşamayacağı noktalara taşımışlar karakterlerini, o yüzden muhtemelen şu anki kadar zevk almazdım. o yüzden önce diziyi izleyelim çünkü corey ve india<3
7/10
2022 35. kitabı
yanarım yanarım şu kitabı 'vasat' bi çeviriyle okuduğuma yanarım. hatta çeviriyi de geçtim keşke orijnal diliyle okusaymışım. daha sonradan sadece o mektubun orijinalini okuduğumda bile tüm kitaptaki duygu yoğunluğunun milyon kat daha fazlasını yaşadım. her okuduğumda fenalaşırım bi yine, edebiyat budur
"I can listen no longer in silence. I must speak to you by such means as are within my reach. You pierce my soul. I am half agony, half hope. Tell me not that I am too late, that such precious feelings are gone for ever. I offer myself to you again with a heart even more your own than when you almost broke it, eight years and a half ago. Dare not say that man forgets sooner than woman, that his love has an earlier death. I have loved none but you. Unjust I may have been, weak and resentful I have been, but never inconstant. You alone have brought me to Bath. For you alone, I think and plan. Have you not seen this? Can you fail to have understood my wishes? I had not waited even these ten days, could I have read your feelings, as I think you must have penetrated mine. I can hardly write. I am every instant hearing something which overpowers me. You sink your voice, but I can distinguish the tones of that voice when they would be lost on others. Too good, too excellent creature! You do us justice, indeed. You do believe that there is true attachment and constancy among men. Believe it to be most fervent, most undeviating, in F. W.
I must go, uncertain of my fate; but I shall return hither, or follow your party, as soon as possible. A word, a look, will be enough to decide whether I enter your father's house this evening or never."
7/10
2022 59. kitabı
şöyle bir şey bir makalede veya röportajda geçiyordu sanırım? 'dune'da iyi tarafın bir imparatorluğu ele geçirişini okuyoruz bu yüzden sevmesi kolay ama dune messiah'ta bu imparatorluğu elimizde tutmaya uğraşıyoruz ve sırada hala iyi taraf olup olmadığımızı sorguluyoruz ki daha az sevilmesinin sebebi de bu.' kitapta bunu en iyi yansıtan yer de paul'un- mesih'in kendisini hitler ve stalin'le kıyaslamasıydı.
ben ilk kitapla bunu okuyuşum arasına birkaç ay koyduğum için zaten çok daha felsefi olan ikinci kitabın içine uzun bir süre giremedim. yoksa muhtemelen 1-2 puan daha yüksek verirdim- ve de kitaptan daha çok zevk alırdım. (eğer kitabın yarısını 'bu kimdi ya?' 'bu ne ya?' 'bu ne ara yaşandı ya?' diyerek geçirmeseydim.)
9/10
2022 60. kitabı
-bol bol spoiler-
leto, ghanima, preacher vs. bu kitabın önemli karaktarleridir falan evet ama bence tek bir yıldız var sadece o da alia. bence bu kitap alia atreides'in trajedisidir, yükselişi ve düşüşüdür, bir 'rape' olarak nitelendirilen 'pre-born' luğuyla, 'the reverend mother'ın onu terk edişiyle, tek tek önce kardeşinin (ki aslında paul'un sahip olduğu her şeyin alia'nın olması hesaplanmış yıllarca bene gesserit tarafından, doğum hakkından mahrum kalmanın yanına üstüne bir de neredeyse lanetli doğuyor diyebiliriz), sonra yeğenlerinin, en son da sevdiği adamın ondan vazgeçmesiyle (benim tanıdığım duncan bu değil, mentatlık onu ne derece değiştirmiş anlamış olduk, çünkü ilk kitaptaki duncan karısı için ortalığı yıkardı) kendisi için savaşacak tek bir kişi bile kalmamış alia bir villain değil victim dir. alia'daki değişimi gören herkes ondan uzaklaşıyor, sırtını dönüyor, kurtarılamayacak seviyeye henüz gelmemiş olmasına rağmen direkt yok edilmeli ve asla ona dönüşülmemeli gözüyle bir ibretmişçesine bakılıyor. ki kitabın benim için en etkileyici bölümleri de alia'nın baron'un varlığıyla ilk karşılaştığı ve ölmeden önce son kez baron'un kişiliğinden sıyrılıp annesinden yardım istediği sahnelerdir. ek olarak duncan'ın alia'nın abomination'lığını fark ettiğinde bir ghola olarak akıttığı gözyaşları ile alia'nın hala baron'un kontrolündeyken duncan'ın ölümünü öğrendiğinde ilk başta çok kızması ama sonra ağlamaya başlaması ve içindeki sesler karmaşasının neye ağladığını anlayamaması ve buna rağmen duramaması paralelliği de çok yıkıcıydı.
farad'n 'ı da sevdim. hikayede bir twistti bence (sonda leto tarafından ona verilen isim bölümlerin başındaki alıntılarda yer alıyormuş sanırım ara ara, ben fark etmemiştim hiç) , ilk başta biraz ana kuzusu ve vasıfsız gibi gelmişti.
