elif
@eiremm
a ♡
büyük çöküntü ve melankoli anları dışında neşeli
Tezer Özlü...Edebiyat
Avrupa’da Sartre ile başlayan daha sonra Camus ve Kafkayla genişleyip çığ gibi büyüyen varoluşçuluk akımına bir de Tezer Özlü’den destek gelir. yaşanılan varoluşsal ve psikolojik sıkıntılar, anlaşılamama hisleri, modern dünyaya, çevreye, ve en önemlisi de kendine yabancılaşan bir insanın yolculuk hikayesi..
edebiyatta, insanın yalnızlığı ve bu yalnızlığa çare olan yolculuk imgesinin kişiyi kimsesizlikten kurtarması ve böylece kendisiyle yüzleşmesi sıkça işlenen temalardandır. kişi karşılaştığı yabancılıklarda bir tür aşinalık hisseder. işte Tezer Özlü de bu aşinalığı okura hissettirir.
yazarken kendine aşina hale gelen ve yazdıkça yine kendi isteklerini, arzularını baskılayan insan gerçek dünyayla kendi arasına bir duvar örmeye başlar. bu duvar git gide büyüyebilir. insan ise bunlardan, dünyadan ve sıkışmış olduğu duvardan içsel yolculuk ve seyahatle kaçabilir. bu kitapta tam da bunu görüyoruz. gerçekle kurmaca arasında kaybettikleri benliklerinin izini sürerler. Pavese’nin “hayatın saldırılarına karşı bir savunmadır edebiyat.” ifadesinden de anlaşılacağı gibi yazarımız edebiyatı bir kaçış yolu olarak görür, yazmayı aslında iç dökmekle bağdaştırır, sözcüklerin içini kemirmesini istemez, ya kaçacaktır ya ölecektir ve edebiyat da bu anlamda bir kurtuluş ve kaçıştır.
yazar, bize edebiyat yoluyla içini açar ve biz de onu kendi iç dünyamızla harmanlayıp ruhumuzu besleriz.
Tezer Özlü yolculuğu kendisinden ve hayattan sıyrılabildiği anlar olarak tanımlar. yaşamla ve ölümle hesaplaşmak için yazıyorum der. bu yüzden kitap Tezer Özlü’den çokça izler de taşır.
Yaşamın Ucuna Yolculuk’ta yazar, kendisini yola çıkaran ve ilk adımı attıranın sözcükler olduğunu ifade eder.
eserde, sıkıntı, yabancılaşma, bunalım,kent ve birey ilişkisi, varoluşsal sıkıntılar sıkça işlenen
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Matmazel Noraliya’nın Koltuğu….Edebiyat
Peyami Safa, yazıları ve eserleri ile Türk edebiyatında yer edinmiş önemli isimlerden biridir. Peyami Safa’nın, kaleme aldığı romanları içinde en fazla beğendiğini ifade ettiği romanı Matmazel Noraliya’nın Koltuğu, Türk edebiyatının en ciddi psikolojik romanı kabul edilmektedir. Yakup Kadri Peyami Safa için “bize üslup getirdin.” demiştir. anlatımı yer yer yorucu olsa da zihni müthiş derecede yoran bu kitap bana dehşet bir zevk verdi. bu sebeple artık Türk Edebiyatına ve özellikle de psikolojik tahlillere büyük ölçüde yer veren bu şaheserlerimizi daha dikkatli ve özenli okumaya karar verdim. gelelim kitaba…
Peyami Safa, aslında ruhsal, metafiziksel ve dinsel olgulara şüphe duyarak yaklaşan, yani olgucu ve maddeci niteliklere sahip olan romanın başkahramanı Ferit’in kuşku ve ikiliklerle dolu düşüncelerinden kurtulma sürecini okuyucuya aktarır. aşırı Batılılaşmış toplumun ve aydınların meydana getirdiği sorunları tenkit etmiştir. okurken bunlara sık sık şahit olabilirsiniz. savaşın bıraktığı derin izler ve güvensizlik duygusu, ruhsal çöküntüler, inanç ve inançsızlık arasında kalan düşünceler, şüpheci tavırlar,mistik ögeler ve yer yer fantastik anlatımlarla roman son derece derindir. ruhçu ve maddeci bakış açısı sorgulanmaktadır.
Ferit’te bir şey eksiktir: irade. Ferit Freud’un “İd”diye belirttiği, insanın en bilinmez ve en karmaşık yönü olan ve içgüdüsü cinsellik olan kavramın kendisidir aslında. sevgilisini cinsel bir obje olarak gören nihilist biridir. iradesine sahip olamadığı için karşısındaki insanın da bir ruhunun olduğunu düşünemeyen bir karakterdir kendileri. ruhun varlığından bir haberdir adeta ve bu iradeye sahip olmadan da bu karakterimize rahat yoktur. nihilistlikten mistikliğe bir geçiştir Ferit.
yemek yemek, nefes almak gibi cinselliği de aynı ihtiyaç