"Göstergeler onun yan ürünleri olduğu için onlardan önde, şifre çözme bitimsiz olduğu için her zaman onlardan arkadadır. Görünüşe göre bu anlamsız takipte, anlamın inşasında bize bir yorumsamacı ya da karamsar birisi şöyle diyecektir: Bakın, biz asla anlama sahip değiliz, o bizden kaçıyor, bizi aşıyor, bize sonlu ve ölümlü olduğumuzu öğretiyor -pekâlâ, kurucu çoban bize bunu anlattığında, onun askerleri ve tüccarları organları, dürtüleri, zar parçalarını toplar, onları stoklar ve sermayeleştirir. Ve bizim “iyi-bildiğimiz” zaman, Freud'a göre “ikincil”, Kant'a göre “a priori form” olan zaman, Bergsoncu, Husserlci, Augustinusçu bilincin kendini değişik yollarla açması bu umutsuzluk ile bu istiflemenin ikili oyununda imal edilir; kayıp-ertelenmiş anlamın umutsuzluğu, katedilen, dolaşılan deneyimlerden başka bir şey olmayan göstergelerin hâzinesi Odysse'dir."