Çoğu zaman biz hayatı acılı adlarla nitelendiririz ama yalnızca biz kendimiz acılı ve karamsar olduğumuzu da yaparız bunu. Boş ve yararsız gelir bize hayat, ama yalnızca ruhumuz yıkıntılar arasında başıboş dolaşıp durduğunda ve kalbimiz benliğimize karşı aşırı bir ilgiden sarhoş olduğunda.
Var olmak, ölüm ellerini uzatıp kendi kapısından içeriye alana kadar bir insana azap gibi gelebilirdi ve o azap, insanın kalbinde başlar, bedeninde yanar,ellerinden alevler çıkarırdı.