Din sosyo-kültürel bir inanış sistemidir. Vahiy temelli görüşe göre Tanrı dünyayı yaratırken insan ırkının bütün atalarına kendini aynı tarzda bildirmişse de insan dil hatası nedeniyle O'na farklı isimler vermiş. Zamanla bu isimlerin her biri bir tanrıyı işaret ediyormuş gibi algılandığından çok tanrıcılık oluşmuş.
Bir Şaman öğretisi şöyle der: 'Doğada hiçbir şey kendisi için yaşamaz. Nehirler kendi suyunu içemez; ağaçlar kendi meyvelerini yiyemez, güneş kendisi için ısıtmaz ve ay kendisi için parlamaz. Çiçekler kendileri için kokmaz, toprak kendisi için doğurmaz. Rüzgar kendisi için esmez, bulutlar kendi yağmurlarında ıslanmaz. Doğanın anayasasında ilk madde şudur: Her şey birbiri için yaşar. Birbiri için yaşamak doğanın kanunudur.' Sözün özü, 'Ben biz olduğumuz zaman ben olurum. Ben, ben olduğum için sen, sensin.'