Kendi hayatlarında bir başarı elde edememiş, kendisi ve çevresiyle sorunları olan insanlar kafalarındaki pişmanlık dolu sesleri bastırmak için başkalarının çığlıklarına ihtiyaç duyarlar.
Kendi yaralarını başkalarının acılarıyla sarmaya çalışırlar. Sebebi olduğu insanların yıkılışlarını uzaktan izlerken büyük keyif alırlar. Kurbanlarının yanında timsah gözyaşlarıyla ağlarken, sonrasında zafer taçlarını takarlar. Başarılarıyla gururlanırlar. Dedim ya, zavallıdırlar. Dipsiz ve karanlık bir kuyuda yaşarlar. Aydınlık gördükleri her seye saldırırlar.