Ama, bir şey var ki, Ulu Tanrım, şehirdeki insanların morali üzerinde yaptığım öyle bir etki var ki, bunu seyretmeye daha fazla dayanamıyorum artık. Tam ne yaptığımı anlatabilirim sana. İnsana, onun aslında iyi şeyler yapmak istemediği, sadece tanıdığı herkesin - eleştirmenlerin, reklam verenlerin, izleyicilerin, hatta çocuklarının öğretmeninin bile beğeneceği işleri yapıp bitirmek istediği duygusunu veriyorum. Bunu yapıyorum işte. Yaptığım en kötü şey bu.
“Ayrılık ve ölüm ikisi de korkunç acı. Ama böyle büyük bir aşkın anısını yaşatıp bir daha seveceğine inanamamak bir kadının enerjisini boşa tüketmesidir.”
Hitoshi: Bir daha asla burada olamayacağım. Dakikalar geçip giderken ben ileriye gidiyorum. Zamanın akışı benim durduramayacağım bir şey. Seçme hakkım yok. Ben gidiyorum. Bir yolcu arabası durdu, diğeri kalkıyor. Daha tanışacağım insanlar var, bir daha asla görmeyeceğim diğerleri. Sen farkına varmadan giden insanlar var, yalnızca bir yerden bir yere gidenler var. Daha birbirimizle selâmlaşırken şeffaflaşıyorlarmış gibiler. Gözlerimin önünde akan nehirle yaşamaya devam etmeliyim. İçimdeki çocuk tarafın daima seninle olması için bütün içtenliğimle dua ediyorum. Bana el salladığın için teşekkür ederim.