Annem, anneciğim neredesin,
bana neden sahip çıkmıyorsun?
Görmüyor musun, gitmek istiyorum...
Bir ıssızlığın ortasına hapsolundum,
yapayalnızım...
Ellerimden tutup yaşamamı isteyen yok!
Ne yapmıştım ki, neydi suçum?
Suçum neydi bilmiyorum, anlayamıyorum!
Işığını kim kapattı güneşin?
Güneşim nerede?
Her yer karanlık, nerede aydınlığım?
Rüyalarım, hayallerim tüm dünya her şey
kapkaranlık.
—Kemal Yavuz
Acım kelimelerle anlatılacak kadar maddi değil empati kurulacak kadar da manevi değil bir anlığına kalbimi ve ruhumu versem size o zaman oralardaki yaraları hissetseniz beni anlarsınız
"Zira tüm hayaller böyledir, önce tasavvurumuzda doğarlar ve sonra çoğunlukla bazı çiçekler ve ağaçlar gibi köksüz büyümeye yeltendiklerinde yok olurlar..."
"İnsanlar düşünen varlıklar haline geldiklerinden beri kendilerini tanımaya çalışmalarına rağmen, kötülüğün her zaman iyiliğe nasıl olup da galib geldiği bilmecesini çözmeye çalışsalar da bunda başarılı olamadılar..."
"Ama buralarda da bir tehlike vardır, hem de olası tüm tehlikelerin içinde en korkunç olanıdır bu. Orada sürülerin başında koyunların efendisi, aynı zamanda da hizmetkarı olan insanlar vardır."