Elf Okn
@elf_okn
Bizden geriye bir hoş sadâ kalsın istiyoruz
İlim ve Hayat Muamması
İhtiraslarımın esiri ve hayallerimin oyuncağı olmamak için düşünmeliyim ki, dün yok idim, bugün var oldum. Uykudan uyanır gibi uyandım. Büyüdüm. Ağladım, güldüm. Sevdim, sevindim. Okudum, öğrendim...
Hayat denilen bu hârika muammâyı, Allah hakikatını bırakıp da, kör bir tabiatın eseri ve cansız, şuursuz maddenin bir devâmı görmek, üstünü aşağı ile, canlıyı câmit yâni cansızla, kıymeti sıfır ile îzâha kalkışmak olmaz mı? Böyle bir îzah ise, zarûrî olarak, gayr-i ilmî değil midir?
Dahası var. Yarın yok olacağım. Sevdiklerimi arkada bırakıp gideceğim. Toprak olup, er geç unutulacağım. Ah, bunu düşünerek korkuyorum. Adem (yokluk) uçurumundan ürküyorum. Önceleri bu uçurumu görmüyor, duymuyordum. Ve kendimi ebedî sanıyordum. Heyhat! Yavaş yavaş inkişaf eden fizik, fikrî ve rûhi melekelerim, zaman törpüsü altında, yine yavaş yavaş silindikçe, adem kokusu duymağa ve bir uçuruma doğru gittiğimi hissetmeğe başladım. Görünmez ve mukavemet kābil olmaz bir kuvvet beni bu uçuruma doğru itiyor. Direniyorum, hayat yolunu yürüyüp bitirmek ve yok olmak istemiyorum. Hayır! diyor, hâtiften gelen ve yüreğimi eriten bir ses, hayat yolunda durup, dikilemezsin. Geriden gelenlerin yolunu kesemezsin. Yürüyecek ve yok olacaksın. Bu bir kānundur ki, yaşayan her fâni ölecektir. Nerede, canın gibi sevdiğin anneciğin? Önünde hürmetle eğilip elini öptüğün babacığın nerede? O sevdiklerin ve saydıkların... Onlar nerede? Hep, hayat yolunu yürüyüp bitirdiler. Ağladılar, güldüler, sevdiler, sevindiler, nihâyet... öldüler. Yok mu oldular? Biliyorum ki, cismî varlık toz toprak oldu. Ya rûhî varlıkları nerede ve ne oldu? Bir zerrenin bile kaybolup yok olmadığı şu gök kubbe altında rûhî varlıkları da mı yok oldu dersiniz?
Hayattan gidiş, hayâta gelişten daha büyük bir hârika, daha düşündürücü ve ürkütücü bir
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Çocuk çocuktur, yetişkin değildir. O, bütün saflığıyla, sevimliliğiyle, açıklığıyla ama aynı zamanda bütün sınırlılığıyla çocuktur. O halde din ona, "çocuğun dini" olarak sunulmalıdır; hazır, bitmiş, özet, soyut bir öğreti sistemi olarak veya ihata edilemez bir büyüklük olarak sunulamaz"
Otto Eberhard
Sayfa 109
