Başımı nereye çevirsem eksik geçen çocukluğumdan izler görüyordum.
Bilirsiniz. Adım atmak hayatın sihridir, her şey bir adımla başlar, adım atmak ilerlemektir, zor öğrenilir ve asla unutulmaz. Bazı bebekler yürümeyi öğrenirken attıkları ilk adım yalnızca hayatın sihri değil, ailelerinin de mucizesidir. Bazı bebeklerin ilk adımları aileleri için hediyedir.
Oysa bazı çocuklar yürümeyi kendileri öğrenir, hayatı kendileri keşfeder. Kendi kendilerine kalkar, ilk adımlarını yalnız atar, yalnız yürür, yalnız düşer ve yalnız kalkarlar. Ellerinden tutulmaz, dizleri ovalanmaz, sırtları sıvazlanmaz. Ben onlardandım işte. Yalnız olmamak ne demek bilmeyen bir çocuktum. Hayatı yalnız geçirilen bir yolculuk sanırdım hep. Bir köşede öylece büyüdüm. Sessizce, bir başıma, ayda yılda bir akla gelip sulanan bir çiçeğin ısrarla yaşaması gibi... İnatla büyüdüm, inatla yaşadım, inatla tutundum.
Kendime her şeyi ben öğrettim.
Beyza Alkoç
Çaresiz kaldıkça hep seni düşünürüm
Önce sesin gelir aklıma
Sonra cumartesi geceleri gelir
Sonra gökyüzü gelir hemen kurtulurum
Bir yağmur yağsa beraber ıslansak...
Turgut Uyar