Elfida
@elfida85
İnancım da bitti, umutlarım da....
.
Yokluğun varlığından daha temiz..!
.
65 okur puanı
Şubat 2021 tarihinde katıldı
Ben kızıma anne olacağım...Annelik
Puan vermedi·272 syf.·
2023 2. kitabı
Bir gün bir kızım olursa onu çok seveceğim. Ona kendini, kusurlarıyla beraber bedenini, zaaflarına rağmen kişili- ğini sevmeyi öğreteceğim. Bir erkeğe âşık olmadan önce kendine âşık olacak benim kızım. Arkadaşları tarafından daha çok sevilmek, onay almak için istemediği şeyleri yapmayacak. Eleştirilmekten korktuğu için boyun eğmeyecek zorbalara, çünkü ben ona kendi kalbine bakmayı öğreteceğim. Ben ona kendi iç kaynaklarına yönelmeyi öğreteceğim, sevgiyi dışarıda aramak yerine kendi kendini sevmeyi, yaralandığında kendi yaralarını saracak güce sahip olduğunu öğreteceğim. Hayatta sıkıntıların olduğunu, hep olacağını ama tünelin ucunda görünen cılız ışığı göstereceğim. Tünel ne kadar karanlık ne kadar soğuk olursa olsun orada yalnız olmadığını hissettireceğim, ben ölsem bile elim kızımın omzunda olacak hep, ben ona kendi kendine destek vermeyi de öğreteceğim. Ayağına taş değmesin yavrum demeyeceğim mesela, bu farazi bir istek ve hiç gerçekleşmeyecek. Ben kızımı gerçekleşmeyecek isteklerin boş hayalleriyle büyütmeyeceğim. Ben kızıma ayağına taş değdiğinde o taşı oradan kaldıracak güce sahip olduğunu, o taş yüzünden takılıp düştüğünde parçalanan diz kapaklarını öpecek kişinin yine kendisi olduğunu öğreteceğim. Ben kızımı öyle bir seveceğim ki o sevgi almak için başkalarından, kendi olmaktan vazgeçmek zorunda kalmayacak. Ben kızımın içine şefkat dolu bir anne ekeceğim. O anne hayat boyu yanında olacak.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Kaybettik.../Hayat
Puan vermedi·528 syf.·
2022 3. kitabı
Bir kaybedenin selamını getirdim sizlere. Ben, bir kez daha kaybettim. Büyük kaybettim... Selam olsun sizlere. Kaybetmekten vazgeçip kaçmaktan sıkılmadık mı? Ya da hissettiklerimizi insanlara korkusuzca dile getirememekten? Sıkılmadık mı hakaretlerden, aşağılanmalardan? Yoksa alışkanlık mı yaptı bizimle alay eden kaderimizi alenen yaşamak? Okul koridorlarında çekinerek dolaşmaktan, yürüdüğümüz yollarda biri bir şey der mi acaba diye endişelenmekten, sevdiğimiz insanla sadece hayallerimizde bir araya gelmekten sıkılmadık mı?
Hey sen, bu yazıyı okuyan! Ne yaptın kendine acı çektirmekten başka? Bence, bir şeyler yapmanın vakti geldi. Sence de öyle değil mi?
Elindeki kalem ile defterinin, test kitaplarının köşesine hayallerini resmeden çocuk! Sana sesleniyorum.
Renkli kalemleri ile dalga geçilen kız! Neredesin?
Okulun en berbat kişiliğine yüreğini kaptıran, kilolarıyla alay edilip yüzündeki sivilceler yüzünden aşağılanan kız! Orada mısın?
Benim gibi, gözlük takıyor diye inek muamelesi gören dostum... Gel, konuşmamız gereken bir konu var.
Gelin, siz anlatın kendinizi bana. Ben de anlatayım her şeyimi çekinmeden. Kaybettik ya, birbirimizi kazanalım en azından. Olur mu? Biz öğretelim insanlara sevmeyi. Biz öğretelim onlara güzel sözleri....
Gel, tut elimden kilometrelerce öteden. Belki ışığı birlikte buluruz. Umuda sarılırız belki vazgeçmeyecekmiş gibi. Sen... Evet sana diyorum. Var mısın?
"Öyle yapacaktım. Vazgeçmeyecektim.
Takipçiler kısmına bakarak yazmaya devam ettim."
Ben utanmadan, çekinmeden anlatacağım her şeyimi buradan sizlere. Tüm çıplaklığıyla okuyacaksınız eskiden kırık olan kelimelerimi. Büyük bir kaza geçirdim, kaybettim. Ben vazgeçmeyeceğim. Ve benim hikâyem daha yeni başlıyor. Sahi, ben kim miyim?
Ben Gözlük.
Puan vermedi·216 syf.·
2022 2. kitabı
Hayat kısacık bir zaman dilimi. Dün geçiyor ve bugün bakıyorsun ki kocaman bir ömür geride kalmış. Ne yaşadığından ne de geçen zamandan haberin oluyor. Geride kalan tek şey yaşanmışlıklar. Kimileri acı, kimileri tatlı. Kimileri kazanç, kimileri kayıp. Kimileri sevinç, kimileri hüzün. Hayat, acısıyla tatlısıyla güzel. Önemli olan sen öldükten sonra arkandan ne diyecekleri. Eğer güzel bir şekilde anılabiliyorsan dünyadaki en büyük gurur ve mutluluk bu. Bunun yanında yaşama bakışın ve sonrasında nasıl hareket ettiğin de önemli. Arkanda bir eser bırakabiliyor musun, senden değerlisi yok bana göre. Bıraktığın eser, birbirinden değerli kitaplar, filmler, sanat eserleri, fabrikalar, okullar, öğrenciler ya da başka bir şey olabilir. Belki de ardında bıraktığın hayırlı bir evlat. Kim hayata nasıl bakarsa öyle görür. Tabii ki bakmasını da, görmesini de bilmek gerekir. Nice gören körler var bu dünyada. Bakmak başka bir şey, görmek başka. İnsanın hayalleri olmalı hayata, geleceğine dair. Geleceğini hayal etmeyen birinin yarını olamaz. İnsan önce bir şeyi hayal etmeli, sonra onu çok istemeli. Daha sonra onu elde edinceye kadar yılmadan, usanmadan bazen uykusuz, bazen yorgun, bazen gözyaşları içinde kalsa da hedefinden asla vazgeçmemeli. İnsanı insan yapan değerlerden asla taviz vermemeli. Kimsenin hakkını yemeden, kibirlenmeden, insan ayrımı, din, dil, ırk ayrımı gözetmeden yaşamalı. Tüm çevresi tarafından sevilmeli ve fayda sağlayacak işler yapmalı.
Kendi haklarını savunduğun gibi birlikte çalıştığın kişilerin de haklarını savunacaksın. Evet, ben bir çok ilke imza atan Ataman Özbay'ım. Ama unutulmamalıdır ki ben öncelikle İzmit'in gariban bir mahallesinden hayata adımını atan biriyim. Tüm zorluklara rağmen mutlak başarıyı hedefleyen, ama asla amacı çok para kazanmak olan biri
Umarım algılar değişir, gerçekler görünür.Hayat
Puan vermedi·192 syf.·
2022 1. kitabı
Sürükleyiciliğiyle hikayeyi yaşatan bir kitap. Birinci kitabını okuduktan epey zaman geçtikten sonra okuyabilmek bu zamana kısmet oldu. Bu kitabın yeri bende hep ayrı hep de ayrı kalıcak. Sonlarına doğru hikayeler final verdiğinden dolayı bölümlere sıkıştırılmış gibi ve devamı bekliyor. Umarım üçüncü kitabı çıkar ve sonlarında aklımıza yerleşen soru işaretlerine cevap verir hem de hikayeyi tamamlar. Ki kitap günümde çok yaşadığım gördüklerine inanıp gördükleriyle hayatlarına ve ilişkilerine yön verenlere çok iyi vurgular yapılmış ve bu konuda yazılan iki söz çok hoşuma gitti. Bunları alıntılara eklesem de buraya da eklemek istiyorum.
-> "Her gördüğümüz şey, göründüğünü kadar iyi ya da kötü değildir. Daha doğrusu her gördüğümüz şey doğru değildir. Duyu organlarına bu nedenle de güvenmemek gerek. Duyuların insanları aldatabileceğini bilmek ve sabırla gerçeğin yüzünü görmek gerek!"
-> "İnsanlar sadece gördüklerine inandıkları sürece aptal olarak kalmayı sürdürecekler. Oysa görüntünün altındaki gerçekleri öğrenmek için kıllarını kıpırdatmayacak ve gördüklerinin doğru olduğunu sanarak ölecekler."
İnsanlar maalesef gözleriyle gördüklerine inanıyorlar ve asla altındaki gerçeği ya da asıl görüneni ne duymak ne de öğrenmek için çaba sarf ediyorlar. Umarım bir gün bu düzen bu algı değişir ve gerçekten gerçeği görürler anlarlar ve hayatlarına daha iyi bir şekilde devam ederler...
Puan vermedi·236 syf.·
2021 19. kitabı
Risale-i Nûr Külliyatından bitirdiğim ilk tefsirim. Rabbim ilmiyle amel edebilmeyi her satırında her cümlesinde her kelimesinde aldığım feyiz ve ilimle yaşamayı, hayatıma geçirmeyi nasip eylesin.
