elifcu
@elfrub
16 okur puanı
Nisan 2018 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Güzel Türkçemizi en iyi şekilde kullanan, iki devrin sürgünü, Cumhuriyetin muhalif yazarı Refik Halit ile bu eseriyle tanışmış oldum.
Baş kahramanlarımızdan Ayşen’in Düzce’den İstanbul’a dayı olarak sesleneceği Ata’nın evine gelmesiyle hikaye başlıyor. Ayşen bir bakanı bir daha baktıran, aşk belasına sürükleyen güzeller güzeli bir kız. Refik Halid öyle bir yazmış ki hayali kafanızda beliriyor. Ata dayımız da elbette bu güzelliğe kayıtsız kalamayanlardan. Zaten bu aşk belası en çok Ata’yı etkiliyor. Onun aşkının derinliklerine iniyor, onun ağzından konuşuyor. Ana hikayenin dışında 1940’ların Türkiyesini Osmanlı ile kıyaslayıp alttan alta eleştirilerini dile getirmekten çekinmemiş. Halkevleri’nin müdavimi olan damat Atıf karakteri biraz da kendine karşıt camiaya bakışını yansıtıyor olabilir yazarımızın. Müthiş, çarpıcı diyebileceğim bir kurgusu olmasa da, karakterleri kafada canlandırma konusunda çok iyi bir kitaptı.
Reklam
Samihâ Ayverdi ruh tahlilini en iyi yapan ölümsüz yazarlarımızdan. Herkesin başrol olabildiği müthiş bir eser olan Yolcu Nereye Gidiyorsun da ana karakterimiz Adlî’nin gözünden Meşrutiyet dönemine gerçekte ise bir insanın iç âlemine yolculuk yapıyoruz.
Adlî ailesi tarafından hep dışlanmış, hatta görülmemiş bir çocuk olarak sevmek/sevilmek hasretiyle büyüyor. Fakat bu sevilmek hasreti, hiçbir zaman onda eleştirdiği kardeşlerine benzeme çabasına dönüşmüyor. Karışık hislerinin arasından vatanperver bir çocuk. Kitap, o dönemde Avrupaî hayatlarının arka yüzünü de seyrimize sunuyor. Adlî’nin anne ve babasının evinde toplanılan edebiyat sohbetleri, Sultan Abdulhamid’in istibdat devrinin bir örneği olan Ziver Paşa karakteri, memleketin kötü gidişatından rahatsız olan “asker” Nazım Dayı, bütün aşağılamaya rağmen dimdik bir Osmanlı kadını olan babaanne ve bizim bizden iğrendiğimiz dönemde bize, sanatımıza hayranlıkla bakan sözümona ecnebiler... hepsi Meşrutiyet’in gerçek yüzü.
Kitapta en çok etkilendiğim karakter, Samihâ Hanımefendinin her eserinde farklı isimle kendisini gösteren Kenan Rifaî. Evet bu eserde de ismini Cem Bey olarak gördük.
Kitap sonu bakımından beni biraz şaşırttı ama yine çok beğendim. Zaten bu ruhun mürekkebinden kötü ne yazabilir?
Yolcu daha yürüyor. Peki, biz nereye gidiyoruz?
Kitap zaten “Sakarya Ordusuna” diye başlıyor ve sizi şöyle bir dikleştirip sarsıyor. Kendimi Anadolu bozkırlarında gezen yeşil gözlü Hemşire Ayşe gibi hissettiğim, içimdeki “vatan” deyince galeyana gelen bütün duyguları harekete geçiren ölümsüz bir eser. Peyami, senin parçalanmış bedeninden, kederli kalbinden yeşil gözlü İzmirin elbette haberi vardı.
Otobiyografik bir eser. Gorki’yle ve gorkinin anlamıyla ilk kez tanışmış oldum. Ortalara doğru biraz sıkılır gibi olsam da yine kitaptan kopamadım. Gorki’nin üniversiteleri aslında herkesin; bilhassa bizden önceki kuşakların üniversiteleri.
Bütün dünyaca meşhur olan bu ölümsüz eseri bilhassa öğretmenlere tavsiye ediyorum. Aslında çocukken çoğu kişi okul zoruyla kapağına olsun bu kitaba muhakkak dokunmuştur fakat berrak bir zihinle yaşınız kaç olursa olsun yeniden okuyun. Bir çocuğa, hem bütün insanlığa içten bir sevgiyle sarılmasını öğütlerken; vatan sevgisini de çok güzel bir şekilde açıklıyor. Yazar bu kitabı yazarken oğlunun günlüklerinden de yararlanmış. Basit hikayelere sahip olsa da yazar vermek istediği mesajı çok iyi ortaya koymuş.
“Çocuk kalbi affeder ama unutmaz.”
Reklam