Düşündüm ki belki de bir gün gelecek ve biz artık kaçmak zorunda kalmayacağız çünkü kimsenin kimseyi başka yere sürmek istemeyeceği topraklara varacağız. İşte o gün “Yurdumuza kavuştuk” diyebileceğiz.
Arada bir korksam ya da tehlikeli durumlarda kalsam da dünyayı tek başıma keşfederken gayet güzel zaman geçiririm ben. Hayat, ailen her an seni korumaya çalışmadığında çok daha heyecanlı.
Yurt, bakış açısına göre harika bir şey de olabilir, felaket de. Yurt anne babanın ve onların anne babalarının doğduğu yerdir ve birinin “Ben de orada doğdum, o yüzden orası benim evim.” demesinde hiç sakınca yoktur. Yurt en çok uzakta olup onu özlediğin zaman tatlı gelir. Onu hayalinde yaşatır ve ona dair binlerce anıyı belleğinde saklarsın. Yurt bir tür canavara da dönüşebilir, eğer onun sadece sana ve senin gibilere ait bir yer olduğunu düşünürsen. İşte, o zaman çok tatlı olmaktan çıkar, çirkin ve ekşi bir şeye dönüşür.