10. sone
"Yazık! hem kıyasıya harcıyorsun kendini,
Hem gönlün yeltenmiyor hiç kimseyi sevmeye,
Biliyorsun, saymakla bitmez sevenler seni,
Ama besbelli sen aşk duymuyorsun kimseye.
Öldüren bir nefrettir yüreğindeki şeytan:
Hiç umurunda değil kazsan kendi kuyunu,
Çekinmezsin güzelim canevini yıkmaktan
Onarmak olmalıyken asıl amacın onu.
Sen tutum değiştir de cayayım düşüncemden,
Yumuşak bir sevgi koy nefret yerine bir yol;
Göründüğün gibi ol: cömert, sıcak, sevecen;
Hiç değilse kendine yumuşak yürekli ol.
Aşkım uğruna bir ‘sen’ daha yarat kendine:
Güzellik onda veya sende yaşasın yine."
Nietzsche Ağladığında kitabını yarım bırakmış olabilirsin Elif ama çok takma kafana bunu, belki de o kitabın doğru zamanı değildi. İlerideki bir zamanda tekrar okursun, mutlaka daha iyi özümseyebileceğini düşünüyorum o zaman. O yüzden kıyasıya harcamana gerek yok kendini bu konuda, bazı kitapların seviyesine erişememiş olabiliriz. Yeter ki besbelli bir aşk duyalım kitaplara karşı ve bu kitapların güzelliği içimizde, onda, sende ve bu site de dahil olmak üzere her okurda yaşayabilsin.