Araplarca Muharrem, Receb, Zilkade ve Zilhicce ayları mübarek sayılırdı. Bu aylarda her türlü kötülük yasaktı. O yüzden bu aylara haram aylar deniliyordu.
Bahîra Ebû Tâlib’e: “Bu yeğenin ile hemen
Mekke’ye dönün! Şayet benim gördüklerimi hasid Yahudiler de görürlerse yeğenine kötülükte bulunurlar. Zira bu çocuk gelecekte çok büyük şan ve nam kazanacaktır. Durma, hemen onu geri götür.” dedi.
Rahip Bahîra daha sonra Peygamberimiz (a.s.m)’ın amcası Ebû Tâlib’e bazı
sorular sordu:
- Bu çocuk senin neyin oluyor?
(Araplarda amca ve dede, babanın olmadığı yerde baba yerine geçerdi.)
Ebû Tâlib:
- O benim oğlumdur.
Rahip Bahîra:
- Bu çocuk senin oğlun olamaz. Onun babasının vefat etmiş olması lazım.
Ebû Tâlib:
- Doğru, o benim yeğenimdir.
Rahip Bahîra:
- Babasına ne oldu?
Ebû Tâlib:
- Daha bu çocuk doğmadan vefat etti.
Rahip Bahîra:
- Evet, doğru söyledin!