...bazen aileler karanlık dönemlerden geçer. Aile, biz zavalıyız, yaptığımız her şey yanlış, gibi hisseder. Anne babalar bağıra çağıra kavga eder, felaketler için birbirlerini suçlar. Baba, buzdolabının yanındaki duvarı tekmeler ve bir delik açar, aile öğle yemeği yemeyi unutur. Ortam o kadar gergindir ki, herkes aynı masaya oturamaz. Bu dayanılmaz bir şey. İnsanın (babanın) bütün bunların değerini sorgulamasına sebep olur; insanlar tek başına, bireysel olarak ormanda yaşasa, kendi başının çaresine baksa, kimseyi sevmese daha mı iyi olurdu, diye merak etmesine sebep olur.
Bazı günler o kadar mükemmeldir ki, işte hayat bu, dersiniz. Yaşlandığınızda, sırf bu mükemmel günü yaşadığınız için tüm hayatınızın yaşamaya değer olduğunu hissedersiniz.