Elif Ç.
@elif_ci
...bazen aileler karanlık dönemlerden geçer. Aile, biz zavalıyız, yaptığımız her şey yanlış, gibi hisseder. Anne babalar bağıra çağıra kavga eder, felaketler için birbirlerini suçlar. Baba, buzdolabının yanındaki duvarı tekmeler ve bir delik açar, aile öğle yemeği yemeyi unutur. Ortam o kadar gergindir ki, herkes aynı masaya oturamaz. Bu dayanılmaz bir şey. İnsanın (babanın) bütün bunların değerini sorgulamasına sebep olur; insanlar tek başına, bireysel olarak ormanda yaşasa, kendi başının çaresine baksa, kimseyi sevmese daha mı iyi olurdu, diye merak etmesine sebep olur.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Hikâyemizin sonu ölümken neden buradayız, neden sevmeye bu kadar meyilliyiz? Bu acımasızlık. Zalimce. Hiç hoşlanmadım.
Bazı günler o kadar mükemmeldir ki, işte hayat bu, dersiniz. Yaşlandığınızda, sırf bu mükemmel günü yaşadığınız için tüm hayatınızın yaşamaya değer olduğunu hissedersiniz.
Mutluluk mümkün. Ve mutlu olmak, tersinden, yani hüzünlü olmaktan çok daha iyi. Umarım siz de biliyorsunuzdur! Ben biliyordum, ama unutmuştum.