Bir arkadaşıma dedim ki, "Kendini yapayalnız hissettiğinde, hiç kimse seni duymuyormuş gibi geldiğinde ne yapıyorsun?" "Oturup geçmesini bekliyorum" dedi. O anda bu bana gerçek bir cevap gibi gelmemişti ama düşündükçe anlıyor gibi oluyorum. Denemekten zarar geleceğini zannetmiyorum. Oturdum her şeyin geçmesini bekliyorum...
Daha önce işe yarayan bütün yolları denesen de yaşamaya dair bir lokma heves bulamadığın zamanlar vardır ya, işte öyle çukurlarda debelenip duruyorum bu aralar. Düşmesi de, çıkması da bitmiyor. Bunu söylemek hoşuma gitmese de, bazen hiçbir şey avutmuyor...
Şimdi tutup da beni çok üzüyorsun falan filan demeyeceğim üzülmek mesele değil. Çünkü üzüntülerle nasıl baş edeceğimi biliyorum ama bu kadar öfkeyle ne yapacağımı bir türlü bulamıyorum...
Bazı romanlar ilerledikçe sarpa sarmaya başlar da bir umut okumaya devam edersin ya hah işte öyle yapmayı bıraktım... Neresinde kaldığımı unutmayayım diye değil tam da neresinde vazgeçtiğimi hatırlayayım diye sayfayı köşesinden katlayıp rafa kaldırıyorum zamanla geçsin diye beklediğim bu ağrı zamanında geçip gitmesine sebep oluyor...