Herkesin başlıca erdemlerden en az birinin kendisinde olduğuna dair şüpheleri vardır ya...
Hayatım boyunca tanıdığım en dürüst birkaç insandan biriydim.
Bir arkadaşıma dedim ki, "Kendini yapayalnız hissettiğinde, hiç kimse seni duymuyormuş gibi geldiğinde ne yapıyorsun?" "Oturup geçmesini bekliyorum" dedi. O anda bu bana gerçek bir cevap gibi gelmemişti ama düşündükçe anlıyor gibi oluyorum. Denemekten zarar geleceğini zannetmiyorum. Oturdum her şeyin geçmesini bekliyorum...
Daha önce işe yarayan bütün yolları denesen de yaşamaya dair bir lokma heves bulamadığın zamanlar vardır ya, işte öyle çukurlarda debelenip duruyorum bu aralar. Düşmesi de, çıkması da bitmiyor. Bunu söylemek hoşuma gitmese de, bazen hiçbir şey avutmuyor...