Elif K.
@eliferdgr
Ruhumun ışığı sönmüş; yaşamak, köhne bir konağın karanlığında kara bir akrep aramaya dönmüştü. Oysa hayatlarımızı asıl zehirleyen akrepler değil hatıralardı.
Dış tehditlerden korunaklı dünyalar yaratmak isteyen kimi kişiler, fazla ileri gidip dış dünyaya karşı abartılı yüksek duvarlar örerler. Yeni insanlara, yeni yerlere, farklı yaşantılara karşı yükselen bu duvarlar onların iç dünyasını da yoksullaştırır. İşte Acılaşmak burada devreye girer.
“ Her insan tektir, her bireyin kendi özellikleri, içgüdüleri, farklı beğenileri, istekleri, serüven biçimleri vardır. Ancak, toplum her zaman belirli davranış kurallarını herkese empoze etme eğilimindedir, tek tek insanlar ise neden bu kurallara uymak zorunda olduklarını her zaman merak ederler. Bunları kabullenirler, tıpkı daktilo kullananların belirli bir klavyeyi en doğrusu sanarak benimsedikleri gibi “
- Kimsenin kimseyi yargılayacak durumu yok.Her insan kendi bilir çektiği acının boyutlarını ya da yaşamında anlamın hepten yok oldugunu.