Usta öğretmen, öğretmenliğin gönül yönünü de keşfeder. Aristo, “İnsan sevmediği bir kimseden öğrenemez,” der. Bu yüzden öğretmen, kendisinden her an etkilenen öğrencilerle bir gönül köprüsü inşa eder.
Öğretmen olmak, öğretmenle öğrencinin birbirlerine hoşça bakabildikleri, öğretmenin öğrencide, öğrencinin öğretmende dirildiği, güçlü ve sahici bir aidiyettir.