buglem

buglem
@eliffbugelm
when skapova(m) said "olan oldu ama niye olur gibi oldu bu anlamadım" i really felt like that
"Her zorlukta pes etseydim hâlâ o kayada oturmuş talihimin bir gün dönmesini bekliyor olurdum," dedi Lunu, dürüstçe. "Ama talih, benim. Yolumu da bir tek ben çizerim. O yüzden ayağım kopsa da başım önüme düşse de veya bir timsah şu an beni ensemden yakalamış olsa da bırakmayacağım. Bu limanı kaybetmek için bulmadım ben," dedi, kararlılıkla.
Sayfa 255 - Lunu·Kitabı okudu
Alıntı
Reklam
"Bu oyunun kuralı yok. En iyi olan kazanır," diye yanıtladı Lunu, Hodbin'e diklenerek. Hodbin, zorlu meydan okumaları severdi ama ne kadar ilgi çekici bir rakibe sahip olsa da şuan, bununla uğraşacak zamanı yoktu. O yüzden kıza sadece, "Yanlış kişiyle yarışıyorsun," demekle yetindi. "Seninle yanşan kim, ayakçı? Ben sadece, benim kazanacağımı belirttim," dedi Lunu, kibirli bir sırıtmayla kendi arayışına dönerken.
Sayfa 248·Kitabı okudu
Alıntı
Gözleri eski, cildi yıpranmış kitabın ismine takıldı. Gümüş Yürek. Yaralı arkadaşı onu fark edince okuduğu kitaptan başını kaldırıp Beau'ya gülümseyerek el etti. Puhu, okuduğu şeyleri ona anlatmaktan mest olan bir tipti ve Beau da yolda geçen bu kitabın hikâyesini, sevgili yoldaşından dinlemeyi bir hayli sevmişti.
Sayfa 231·Kitabı okudu
Alıntı
Yol devam ettikçe Dante de edecekti. O, işler zorlaşsa ya da umutlar tükense bile duramazdı. Hamuru buydu bir kere. Kayalar dünyanın sonunda nasıl dimdik durduysa Dante de kendi sonunu aynı doğduğu taş gibi eğilmeden karşılayacaktı.Ve ölüm onu almaya geldiğinde Dante gözlerini ilk kaçıran olmayacaktı.
Sayfa 185·Kitabı okudu
Alıntı
"Tatlılıktan bahsetmişken. Yeni piyonun nerede? Tavuk mavuk, neyse adı..." "Adı Tamu ve o, benim piyonum değil." Hodbin'in yüzünde, sinsi bir gülümseme belirdi: "Çok yazık. O zaman, sen onun piyonusun demektir." Ama Lunu attığı yemi tutmadı ve "Alınma ama senden arkadaş tavsiyesi alacak değilim," demekle yetindi. Hodbin, sırıtarak iç çekti: "Gerçekler acıdır, tatlım." "Ve sen de bir yalancısın," diye lafı yapıştırdı, Lunu.
Sayfa 176·Kitabı okudu
Alıntı
Reklam