Çünkü en çok da benciller korkardı. Kaybedecek en çok şey onların olurdu ve paylaşmayı bilmezlerdi. Ama benciller bile yardım etmeyi deneyen birinin hor görülmesini anlayamazdı. Bunun, zorbayla birlikte zalim olmaktan bir farkı yoktu.
"Bana fayda sağlarsan karnın doyar. Bana fayda sağlarsan seni korurum. Lider mutluysa toplum da mutlu olur. Liderini mutsuz edersen buna pişman olursun," diye sıraladı Hoki, basitçe.
Düşününce gerçek bir toplumdan pek de farklı sayılmazdı...
Birilerinin karnı doyarken birileri hep aç kalırdı. Birileri rahat bir yerde yatarken birileri sürünerek tanrılarından merhamet dilenirdi. Hayat buydu. Toplum buydu. Adil olmasını umduğun bir rekabetti ve vicdanlı olanlar, her zaman yenilirdi...