Şunu kabul etmeni istiyorum, yetişmiş, şuurlu, hür insan beyninden daha mühim hiçbir şey yoktur. İşte böyle bir beynin, bütün ömründe yaptığı tek hareket yahut müdahale, tarihi değiştirebilir.
İnsanın gönlü nasıl bir şeydir ki, ezilip un ufak oluyor, üflesen yedi cihana dağılacak tozu… Yine şu durası sesi, durmak bilmiyor.
Vakti zamanı gelmeyince…
Zaman yumağını elinde tutan bir büyücü karıdır. Canı ister salıverir ipi, çabuk çabuk yaşarsınız, yaşadığınızın farkında bile olmadan. Canı ister gidim gidim bırakır, her dakika değil, her saniyeyi ta iliklerinizde duyarsınız.
Beni seviyorsun, nasıl sevgi ise… Deniz gibi besbelli, o hiç görmediğim mavi-yeşil deniz gibi! Su insanı boğar, bilmez miyim? Belki orman gibi sevgin, her ağacı bir ayrı güzel, her ağacın altında bir düşman! Ağaçlar sık, dalları birbirine dolanıyor, gövdelerini sarmaşıklar sarmış. Sarmaşıklar zehirlidir!