Elif Kesim
@elifkesim
24 okur puanı
Şubat 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Rae'in yazım stilini eğlenceli bulsam da kitabı beğenip beğenmediğimi anlayamadım. Olay akışı çok karmaşık. Karakterleri anlamak da çok zor. Kolay okunan bir kitap olmasına rağmen okurken inanılmaz sıkıldım.
Kitapların dizi adaptasyonlarını genelde beğenemesem de net bir şekilde dizisi daha iyi.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Bridget Jones'un FinaliEdebiyat
Kitabın arkasında yazan övgüler kısmındaki gibi bu kitap tıpkı yıllar önce çok fazla şey yaşadığın zamanla uzaklaştığın eski dostunla tekrar karşılaşmak gibi. Bana kalırsa bu büyük bir sıkıntı yaratıyor. Eskiden yakın olduğun, tanıdığın, bildiğin kişi artık o eski insan değil çünkü. Sen sadece onun hayatının bir bölümüne tanık oldun ve bu görüşmediğiniz süreç içinde o da çok değişmiş sen de. Birbirinizi tanımıyorsunuz artık. Bu kitap da tam olarak böyle. Bridget Jones'un Günlüğü ve Bridget Jones: Mantığın Sınırı kitaplarında tanıdığımız bildiğimiz Bridget bu kitapta ellili yaşlarında iki çocuklu dul bir kadın. Arada tam olarak yirmi yıllık bir boşluk var. Bu boşluk da hem olan biteni anlamayı zorlaştırıyor hem de karaktere çok yabancı hissettiriyor.
Kitap bir tık tekrara düşmüş. Bridget Jones hem sinemada hem de kitaplarda en sevdiğim karakterlerden biri olduğundan dolayı hiçbir şekilde karakter gelişimi gösteremediği için üzüldüm. Aynı zamanda da ilk kitapta otuzlarında olan Bridget ile bu kitapta ellilerinde iki çocuklu Bridget Jones'un sorunlarının hala sevgililer olması da okurken bir noktada bayıyor. Yine de seriyi seviyorsanız okursanız eğleneceğiniz bir kitap. Bu seri de benim fikrimce (Star Wars şekil) 1-2-4-3 şekilde okunursa daha akıcı ve mantıklı olur çünkü serinin finali bu kitap.
Ah Bridget AhEdebiyat
Bridget Jones's Diary kitabı okumadan önce kaçış filmlerimlerim arasında yer alıyordu. Kitabı okuduktan sonra hemen bu listeden çıktı. Bridget Jones benim için olmaktan korktuğum her şeye dönüştü. Otuzlu yaşlar, korkunç bir aşk hayatı, ilerlemeyen kariyer ve kitapta hiç açık bir şekilde bahsedilmese de (isim olarak yoksa inanılmaz bir şekilde açık) yeme bozukluğu korkunç bir karışım.
Filmi izlerken Bridget Jones'dan sürekli olarak çok kiloluymuş gibi bahsediliyordu. Ben de oyuncu kilolu olmadığı için sanırım kitaptaki Bridget kilolu olduğundan dolayıdır diye düşünüyordum hep. Bu yüzden kitabın daha ilk cümlesinde sinir krizi geçirdim. Bridget Jones elli dokuz kiloymuş. Otuzlu yaşlarındaki Bridget Jones elli dokuz kilo ve sanki ağır yaşamlar programına katılmasına son iki kilo kalmış gibi bir muamele görüyor. Kitabı okurken sürekli otuzlu yaşlarındaki Bridget elli dokuz kiloyla şişman fobiye maruz kalıyorsa bu toplum bana ne yapar diye düşünüp durdum.
Bridget'ın yeme bozukluğu korkunç bir noktada. Her kalorisini sayıyor, her gün kilo kontrolü yapıyor, bir gün neredeyse yemeyip diğer gün deli gibi yemek yiyor ve bu maalesef kitap boyu sanki çok normal bir durummuş gibi devam ediyor. Kitabı sevdim lakin okurken kendi kendime sürekli iyi ki bu kitabı lisedeyken ya da daha küçükken okumamışım diye içimden geçirdim. Eğer öyle olmuş olsaydı bu durumun normal olduğunu kabul edebilirdim yüksek ihtimalle çünkü ben de buna yakın bir mental durumdaydım. Ah Bridget keşke sana yardımcı olabilecek insanlarla tanışsaymışsın da bir sorunun olduğunu fark edebilseymişsin be kızım.
Her şeyine rağmen kitabı sevdim. Okurken çok eğlendim aynı zamanda Bridget için çok üzüldüm. Bana kalırsa kitabın alt başlığında koskoca bir tetikleyici öge uyarısı olması gerekiyor. Ben yeme bozukluğu
Harry Potter filmlerini kitapları okumadan önce izledim. Bu sebeple okumadığımı bilen ve seriyi çok seven arkadaşlarım bana sürekli olarak kitapların seriden çok daha iyi olduğunu ve kesinlikle en iyisinin de Zümrüdüanka Yoldaşlığı olduğunu söylediler. Hatta birçok incelemede de bu kitabın filmden çok daha iyi olduğunu aynı zamanda filmin en kötü uyarlama olduğunu söylüyorlar. Ben buna katılmıyorum. İncelemem film ve kitap arasındaki karşılaştırma şeklinde olacak.
Ben bu kitabın serinin en uzun kitabı olmasının sebebinin kesinlikle dördüncü kitabın uyarlamasının yönetmeni olan Mike Newell'in o zaman verdiği bütün röportajlarda (o zamana kadar çıkmış en uzun kitap olduğundan) kitabın çok uzun olduğunu bu sebeple tamamını okumamış olduğunu onlarca kez söylemiş olmasının bir etken olduğunu düşünüyorum. Kabul edelim ki Rowling buna takılıp buna uzun mu diyorsun al sana uzun kitap diyebilecek biri.
Kitabın giriş bölümü inanılmaz uzun ve sıkıcı. Kitabın ilk önemli olayı olan ruh emicilerle karşılaşları bile sayfalar sonrasında gerçekleşiyor. Bu kitabın odaklandığı şey Harry'nin ne kadar dışlanmış ve yalnız hissetmesi olduğundan dolayı kitapta olduğu gibi gizlice haberleri dinleyen yerine sıcak kurak bir parkta tek başına salıncakta oturan Harry ile başlamak bu hissiyatı çok daha iyi bir şekilde veriyor. Bu olaydan sonra Harry'nin Zümrüdüanka Yoldaşlığı karargahına gidişi sonrasında okula dönüşü neredeyse kitabın çeyreğine kadar devam ediyor bu da kitabını sıkıcılaştırmak ve gereksiz detaydan başka bir şeye yaramamış maalesef. Hele ki kitapta Molly ve Sirius'un annesinin portresinin aynı anda bağırdıkları bir sayfada hayatımda ilk kez bir kitabı okurken gürültü hissettim.
Karakterlerin yansıtılış şeklini de bu kitapta hiç beğenmedim. Sirius bu kitap boyunca depresif,
Bu kitabı lisedeyken bir seyyar satıcıdan almıştım. Okuldan çıkarken zabıta satıcıya "Bak zaten kimse almıyor, kaldır tezgahı." dediği an koşup gittim aldım. Aldığım için hiç bu kadar mutlu olduğum bir kitap olmadı şimdiye kadar.
Okurken bu kadar çok etkilendiğim nadir sayıda kitap olmuştur. Çileli Ağavni de onlardan biri. Ailemin büyüklerinin geçmişlerinde yaşadıkları ile Ağavni'nin yaşadıkları çok benzer olduğu içindir belki. Neden kitabı okuduktan yıllar sonra bunu yazıyorum şu an pek fikrim yok. Bana kendimi okuduğum anda değilde kitabın geçtiği zamanda hissettiriyor bu kitap. O kederi, çaresizliği, korkuyu derinden hissediyorum her seferinde. Sadece bunu paylaşmak istedim başkalarıyla.
Bulunması biraz zor bir kitap ama bulursanız kesinlikle alın ve okuyun.
Çileli Ağavni 
Hraç Norşen
Çileli Ağavni Hraç Norşen