Elif Şen
@elifmsn
Öğrenci
Boğaziçi Üniversitesi
İstanbul
3 Şubat
15 okur puanı
Ağustos 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Ahh, nereden başlasam?
Biraz tanıyalım bu kitabı:
Charlie Gordon, IQ seviyesi çok düşük olan ve ailesi dahil olmak üzere tüm çevresi tarafından ezilen biri. Onun ameliyat öncesi ve sonrası gelişme sürecini, kendi kaleminden oluyor olmaksa ayrıca özel bir deneyim oluyor. Zamanla zeka seviyesi normalin de üstüne çıkıyor tabii.
Beni en çok etkileyen kısım, çevresindekilerin tavırlarındaki değişimler olmuştu. Arkadaşım dediği herkesin gerçek yüzünü gördüğünde, ailevi travmaları hatırladığında çok fazla şey değişiyor. Zeka seviyesi ve karakteristik özelliklerin gelişmesi arasında bir kopukluk oluncaysa bunun sonuçlarını görüyoruz.
Sade dili ve akıcı anlatımı ile okunması çok güzel. İnsanlığa sinirlenip, kitabı kapatmak çok yaptığım bir şey olmasaydı daha hızlı da biterdi elbette. Charlie zaten okurken bir kardeşiniz, bir oğlunuz gibi oluyor.
Var oluşu yüzünden bu kadar zulüm ile karşı karşıya olması, insanlıktan bir kere daha soğuttu beni.
Hala tutuk dilim galiba, zorlanıyorum kendimi ifade etmeye.
Harikaydı.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
İnanılmaz bir yolculuktu..
İlk kısımlarında o kadar karanlıktı, o kadar acıydı ki bir çocuğun böyle düşüncelere sahip olabileceği fikri tüyler ürpertiyordu. Asıl olaysa bu düşüncelere, bu zihniyete sebep olan yaşamdı.
Kısımlar 4 Rönesans resim tekniğiyle adlandırılmış ve bunlara anlamlar yüklenmişti. Bu detaya kalbimi bıraktım.
Gaza'nın karanlık içinde büyüğünü ve bu karanlığın bir parçası olduğunu görmek çok yaralıyordu. Sonrasında bir umut yeşeriyordu içimde, zeki çocuk hak ettiğini bulacak sonunda diye. Lakin ne zaman olumlu bir sonuç oldu ki hayatta.
Delirmenin eşiğindeki bu gencin düşünceleri, ölüm ile yüz yüzeyken kendisi ile verdiği savaş... Kitabın içinden bir el çıkıyor ve sizi tokatlıyor, bunu ispatlayabilirim. Çünkü ben de okuduğum her an, karanlık gerçeklerin yüzüme vurulduğunu hissettim.
Diyecek sözümse çok yok, Hakan Günday'ın diğer eserlerine de en kısa zaman içinde el atmalıyım diyebilirim sadece
Tess Gerritsen okumaya başlamalıyım... Cerrah, Çırak vs. herkes okudu diyerek bir kitapçıda kuytu köşe bir yerde bulduğum bu kitabın ismi beni çekmişti. Yazarın yalın anlatım dili ve kitabın akıcılığına lafim yok elbette mis gibiydi.
Lakin...
Biraz basit değil miydi? Kitabın son yarısını masum, umutsuz aşıkları izleyerek geçiriyorsunuz. Aman aman gerilim dolu bir kitap değildi ancak ne yalan söyleyeyim konusu gayet iyiydi. 254 sayfa yazılmış gibi değildi de, 254 sayfaya sıkıştırılmış gibiydi.
Hafif bir polisiye gerilim arayan olursa çıtır çerez tadından yenmez ancak gerçekten bu kategorinin sevenlerini tatmin etmeyecek.
Kötü değildi ancak bir şeyler eksikti.
Bu yazardan ümidimi ise kesmeyeceğim tabii ki.
Uzun zaman sonra elime bir kitap aldım. İnce diye bunu seçmiştim, okuma hevesim geri gelir diye. Azar azar okurum, alışkanlığım geri gelir dedim. Tabii ki azar azar okuyamadım çünkü kitap elimden düşmedi. Dili, düşünceleri anlatış biçimi beni o kadar çok etkiledi ki bırakamadım. Suçu, olayları ve bununla ilgili şeyleri işlemeden yalnızca karakterin düşünce akışını, yaşadığı karmaşaları aktarması çok güzel bir detaydı. Karşımızdaki karakteri yargılamak için bir fırsatımız yoktu, bilirsiniz ister istemez de olsa çok yargılarız biz insanlar, yalnızca yoldaşı olduk mahkumun. Acısına, heyecanına, korkusuna ortak olduk ve hislerini paylaştığı bir dost olduk. O kadar güzel cümleler vardı ki kitapta, bu cümleleri sadece okuyup geçmemeliyim dedim. Bende iz bırakan çok fazla satır oldu ve hepsini bulduğum her kağıda yazmak istedim. İnanılmaz bir deneyimdi ve kalbimde her daim izini taşıyacağım. 
Bir İdam Mahkûmunun Son Günü 
Victor Hugo
Bir İdam Mahkûmunun Son Günü Victor Hugo