Elif Neşe Oruç
@elifneseoruc
…
İçimdeki DeliPsikoloji
Düşünsenize kafanızın içinde bir ses sürekli “seni kimse sevmiyor” diye beyninizi sikiyor. İnatla ağlayan, susmak bilmeyen bir çocuğun sesi gibi.. Delirme noktasına geldiğinizin farkındasınız fakat o son adımı atacak cesaretiniz yok. Delirmeye bile cesareti olmayan ama cesur ve güçlü olarak tanınan biri, sadece deliliğin kenarında geziniyor. “Keşke şuraya kıvrılıp ölsem” deyip ama intiharı aklından bile geçiremeyen birisi. Saatlerce hiç bir şey yapmadan tek bir noktaya odaklanıp, kendi ile sohbet eden, fakat hayata dair tek bir hamle yapmayan.. Her şeyin o kadar farkında olup, kendi hikayesinin başrolü olmaktan vazgeçen biri. Kendi hikayesini ölmeden bitiren biri. İçinde eski zamanlarda hiç bitmeyecek sandığı bir şelaleden akan enerji kaynağının kurumasından sonra hayata küsen biri düşünün. Tam mutlu olacakken bütün zorlukları aşıp, rahata kavuşup, artık bitti deyip toprağa karışmayı bekleyen biri.. Böyle biri hayata nasıl kavuşabilir ki? İçinde umuda dair bir ağaç yetiştirip, oraya şarkı söyleyen bir kuşun konmasının nasıl düşleyebilir? On dokuz yaşındayken bir doktorun çok fazla umursama hayatı en kötü otuz yaşında ölürsün sözlerini duyduktan sonra, ölüme üç buçuk yılı kalmışken korkusuzca bir kenarda oturup onu beklemekten başka ne yapabilir?”
Elif Neşe Oruç
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
MUTLULUK NEDİR?Felsefe
Aslında benim aklıma ilk kelebekler gelir. Etrafınızda kelebekler uçuyorsa mutluluk sizi sarıp sarmalamıştır. Ama yine aynı kelebekler ölümü çağrıştırmaz mı? Bir günlük ömrü olan hatta yeryüzünü gördükten sonra belki intihar eden; o zarif kanatlarıyla, göz alıcı renkleriyle sizi mest eden, dokunmaya kıyamadığınız dünya tatlıları... .Sahi mutluluk nedir? En son ne zaman mutlu hissettiniz? Ben hatırlayamıyorum. Bu kadar zor mu mutlu olmak? Aslında mutluluk sizin dünyaya baktığınız pencereden neler gördüklerinizdir. Hepimiz farklı pencerelerden bakıyoruz bu dünyaya. Bazıları pembe, toz pembe; öyle güzel görüyorlar.. Onlardan olmak isterdim. Bazıları kırmızı mesela, kan ve vahşeti görüyor. Haksız sayılmazlar aslında. Bazılarımız ise siyah bir pencereden bakıyor sanki.. Her şey karanlık, umut yok. Ama öyle insanlar var ki onlar en şanslı olanlarımız. Sanki gökkuşağı renginde görüyorlar. Her rengi hissediyorlar, görüyorlar.. Düşünsenize renklerin dansını, ahengini hissedebilen insanları.. Sahip oldukları mutlulukları, umutları.. Öyle bir pencere ki her rengi, her tonu, görebiliyorsunuz. Aslında var olan gerçek dengenin farkına varıyorsunuz. Bunu hissedebilmek... Ne şanslı yeryüzünün bütün renklerini görebilen, hissedebilenlere......”
Elif Neşe Oruç
GünaydınnnFelsefe
“Güneşe doğru yürümek neden bu kadar zordur? Çünkü iliklerinize kadar yanarsınız ve damarlarınızdaki kan buharlaşır. Aslında güneşe yürümek uzaya merdiven yapmak gibi imkansız değildir.. Aynaya bakmak kadar kolaydır. Aynaya bakmak ve daha fazlasını görebilmek.. İlk kısım her gün, her sabah, herkesin yaptığı ama ikinci kısım çok az insanın fark ettiği, yapabildiğidir. Aynaya baktığınızda ve kendinizi gördüğünüzde; bakıp geçer misiniz ya da kendinizle konuşur musunuz? Sahi o gördüğünüz kişi kim? Gerçekten de siz misiniz? O kişiyi seviyor musunuz? Ona güveniyor musunuz? Eğer o gördüğünüz sizse, diğer insanların gördüğü kim? Farklı biri mi? Güneşe doğru yürümek bu yüzden zor işte! Ay' a merdiven belki yapılır da sizin gördüğünüzle, başkalarının gördüğünü dengelemek? Aman Tanrım, Azrail nerede? Ruhunuzu teslim etmek daha kolaydır. Peki ya güneşe doğru yürümek değil de ona varmak nasıl bir his? Buharlaşıp uçmak gibi mi yoksa yeniden doğmak gibi mi? Bence nasıl biliyor musunuz? Kendinize kavuşmak gibi... Dağları delip, yolları aşıp, imkansıza ulaşmak gibi.. Öyle bir his ki, tarifi imkansız. Ama güzel bir örneğim var, aşık olanlar der ya midemde kelebekler uçuyor.... Bu yaşıma geldim hala anlamadım, ama mecaz kulağa hoş gelir. Kendine kavuşmak da öyle işte, imkansızların bir dilekle ve zamanla gerçek olması gibi. Ben bugün güneşe yürüdüm, biraz dilek, biraz zaman, biraz zaman, biraz da sıla....”
Elif Neşe Oruç
