“Babamın beni hiç görmemiş olması tuhaf bir his yaratır bende hala; daha da tuhafı, çocukluğuma dair ilk aklıma gelen şeyler, babamın kilisenin bahçesindeki beyaz mezar taşıyla onun karanlık gecelerde orada öyle yalnız yatmasının yarattığı tarifi zor, sevgi dolu acıma hissidir; o sırada küçük salonumuz şömine ateşinin ve kandilinin etkisiyle sıcak ve keyifli, evin kapılarının sürgüsü çekilip kilitlenmiş olurdu - bu bazen neredeyse zalimce gelirdi bana.”