Elif Nur Karataş
@elifnrtass
Marmara Üniversitesi Yüksek Lisans
İstanbul
13 Şubat 2001
1011 okur puanı
Ekim 2017 tarihinde katıldı
Uzun soluklu bir okumanın sonundan selamlar!
Charles Dickens okumak bana hep keyif vermiştir konusu ne olursa olsun. Sevdiğim kitapların başında İki Şehrin Hikayesi gelse de Oliver Twist ve David Copperfield de güzel klasikler kesinlikle.
Öte yandan Copperfield insanı okurken biraz zorlayan, sabrın yanında hiç solmayan bir okuma hevesi ile müthiş bir hafıza gerektiriyor doğrusu :)
Yazarın yaşamından otobiyografik unsurlar da barındırdığı kitabının baş karakteri David’in hikayesine biraz değinmek gerekirse; kocaman bir büyüme anlatısı aslında. David’in doğduğu andan yetişkinlik dönemine değin hemen hemen her gününü okuyoruz diyebilirim. Kitabın 1128 sayfa olması da bu sebepten. Yoksa her yeri önemli olay değil, çok fazla detay ve klasiklerin hemen hepsinde olduğu gibi çok da gerekli olmayan birçok yan karakter mevcut. Bu durum da okurken merak unsurunu zaman zaman yok ediyor maalesef. Çünkü bazen bazı karakterler boomerang gibi gidip gidip geri geliyor ve sizi deli edebiliyor :)
Küçük yaşlarında üvey anne ve üvey hala ile birlikte annesinin nasıl eridiğine şahit olan, sonrasında yatılı okula verilen, küçük yaşta çalışmak zorunda kalan ve aile sevgisinden yoksun büyüyen David’in en büyük şansı bana kalırsa bakıcısı Peggoty’dir. O kadar iyi bir insan ki yeri geldi David’in her şeyi oldu ve okurken hayatta bu kadar iyi insanların da olabilecek olması beni mutlu etti. Öte yandan üvey babasının nasıl kötü bir karakter çizdiğinden bahsetmek bile istemiyorum. Kitapta iyiler çok iyi, kötülerse çok kötü yazılmış ve dönemin Londra’sı birçok açıdan ele alınmış.
Geneline bakınca bitmesine yakın yorulmuştum ama şu an sevdiğimi söyleyebilirim. Gereksiz bulduğum yerler olsa da Dickens ile yeniden denk gelmek güzeldi.
Bittiği içinse çok mutluyum…
Reklam
Emanet Çocuk'a dair;1K
Emanet Çocuk, okumadan önce seveceğimi bildiğim bir kurguya sahipti. Yazardan Böyle Küçük Şeyler kitabını okumuş ve yazım tarzını sevmiştim. Bu sebeple Emanet Çocuk kitabını da okumak için listeme almıştım. Kitabımız bir ailenin el vermeyen şartları ve annenin doğumunun yaklaşması sebebiyle kızlarını akrabaları olan bir aileye bir süreliğine emanet etmesi ile başlıyor. Kısacık kitapta o ailede emanet çocuğun nasıl yavaş yavaş güvende hissettiğini, değer ve kabul gördüğünü okuyoruz. Sonu ise bana kalırsa ucu açık, en azından ben hayalimdeki gibi tamamladım... Okurken küçük kız için sık sık yüreğiniz burkulabilir, ansızın empati kurup üzülebilirsiniz. Diğer yandan aile ile kurduğu bağın içine dahil olup sanki siz yeniden aile sahibi oluyormuşsunuz gibi de hissedebilirsiniz. Yazar böyle kısa hikayelerle bunca şeyi hissettirmeyi nasıl başarıyor inanın ben de bilmiyorum ama durum böyle işte. Kitabı okumanızı çok isterim,
sevgiler.
Kedi Beşiği, yazardan okuduğum ilk kitaptı. Yazarın anlatımı ile tanışma fırsatı bulmuş olmaktan memnunum.
Kurgunun içine yerleştirilen sistem ve din eleştirisi, kara mizahla bilim kurgunun harmanlanmış şekli okurken insana ayrı bir keyif veriyor. Öte yandan yalın bir anlatım olması, kısa kısa bölümlerin kolay okunurluğu iyi olan başka bir yanıydı. Kitabın içine yerleştirilen nüanslarla kapağın, kitabın isminin bağlantısı da hoşuma gitti. Yazarın diğer kitaplarına mutlaka bakacağım.
Kitap, Irvin Yalom'un her biri farklı terapi seanslarından ve hastalarından oluşan on öyküsünden oluşuyor. Her zamanki gibi akıcı bir dille terapilerdeki olayları ve bu olayların nedenlerini irdeliyor. Yalom'un seksenli yaşlarında kaleme aldığı bu eserde bazı öykülerdeki ölüm korkusu ve yas duygusuyla baş etmenin tekrara düştüğünü hissettim ancak bu da yaşlanmış olarak mesleğine devam eden bir terapist olduğunu ve kendisinin de her gün yeniden ölümle yüzleşmekte olduğunu göz ardı etmezsek anlaşılabilir bir tekrar. Yalom'un okuduğum her kitabında psikolojiyi bir ucundan felsefeyle bağlamasını seviyorum, yer yer okurken sıksa da sonuç beni tatmin ediyor. Okunabilir.
Bu kitap neden bir ara bu kadar övüldü tam olarak? Neden ödül aldı mesela? Çıkarmamız gereken ders neydi ya da bu soğuk anlatımın neresi hangi duyguyu aktardı anlamadım.
Reklam