Zannediyorum ki, tasavvurun bile baş döndüren bir süratle hiç durmadan koşup giden bu hayat ve bir avuç toprağının bile doğru dürüst esrarına varamadığımız bb karmakarışık dünya beni bir buğday tanesi, bir karınca gibi ezip geçiverecek..
Ben ikide birde böyle oluyorum, bazen bütün insanları boyunlarına sarılıp öpecek kadar seviyorum , bazen de hiçbirinin yüzünü görmek istemiyorum. Bu nefret filan değil.. insanlardan nefret etmeyi düşünmedim bile… Sadece bir yalnızlık ihtiyacı..
Acaba kafamı bir çalı süpürgesiyle temizlemek mümkün mü , yalnız temiz şeyler kalsın.. Fakat süpürge çöplerinden başka bir şey kalmamasından korkarım..