“Anlattıkça uzaklaşıyordu yaşadıklarından. Gene başka biri oluyordu. Anlatmanın bir çeşit büyü olduğunu düşünüyordu. Ola ki, Belkıya’yı hayatını yazmaya iten şey, başından geçenleri bir başkasına anlatırken, kendine yabancılaşmasından aldığı tat, duyduğu hazdır.”