Varlığıma nedensizlikten delirdim ben.
Hiçbir nedeni kendime yakıştıramadığımdan.
Hepsini giyindim.Hiçbiri olmadı.
Hepsi dar geldi.
İnansaydım herhangi birine,uğruna gerekirse dünyayı kan gölüne çevirirdim.
Okyanuslar kırmızı olurdu.
Ama inanamadım.Bir türlü inanamadım…
“İnsanlar…” dedim fısıldayarak.
“Taşırlar insanları.
Kundaktayken,tabuttayken.
Hep taşıyacak birileri olur.
Bazıları dostluktan,bazıları cepteki paradan,bazıları da içinde bulundukları sistem bir gün onlara da taşınma sırasının geleceğini söylediği için, taşırlar insanı…”