Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Bazı yerler vardır; uğrunda çabalarsın, beklersin, konuşursun, susarsın… Olmaz. Elinden geleni yaparsın; sevgini verirsin, sabrını, anlayışını, bazen gururunu bile. Ama yer yine de seni içine almaz. Sen o yeri güzelleştirmek için çırpındıkça, seni eksiltir, seni inkâr eder. Kafka’nın sözündeki yalın gerçek burada başlar: Bazen gitmek, kalmaktan daha insanca bir eylemdir.
Kendimize içtenlikle sormamız gereken bazı sorular vardır: Neden buradayım? Neden hâlâ burada çabalıyorum? Gerçekten güzel bir şey mi inşa ediyorum, yoksa kendi yok oluşumu mu izliyorum?
Toplum bize çoğu zaman kalmayı öğütler. “Diren, sabret, mücadele et.” Oysa bazen en büyük cesaret, vazgeçme kararında saklıdır. İnsanın en çok kendine karşı dürüst olması gerekir. Eğer bir yer seni tükettikçe tüketiyor, seni sen olmaktan çıkarıyorsa, orada kalmak değil, gitmek gerekir.
Bazı yollar, gitmekle güzelleşir. Bazı insanlar, gittiğinde öz değerini anlar. Ve bazı yerler, senin eksikliğinde büyür.
#HAO
Dikkatini dış dünyanın parazitlerinden arındırmazsan, zihnin kirli bir frekansta boğulur. Her bildirim, her bakış, her yorum birer dikkat vampiri—senin kanını, heyecanını, umutlarını, hayallerini, neşeni emiyor. Dışarıda eğlenmeye çalıştıkça içeride aç kalıyorsun. Gürültüyü kısmadan kendi sesini duyamazsın. Sustur etrafı; çünkü bu senin hayatın, senin özgürlüğün.
